MONTEREN Thuis in Amsterdam monteer ik de film over de vuurwerkramp. Af en toe mag ik even naar buiten, richting supermarkt. Mijn editor Lodewijk en ik maken er inmiddels een gewoonte van om vaak, lang en bij voorkeur 's nachts te werken. Er is van alles mis met de software, waardoor het montageprogramma er geregeld zonder reden uitklapt of anderszins vervelend doet. Het kost ons veel tijd en levert veel frustraties op, Vooral mij. Lodewijk knippert meestal niet eens met zijn ogen als ik weer eens het behang van de muren trek en krijsend tegen deuren schop, omdat er weer een of andere 'bug' besluit stukken van m'n film op te eten. Onverstoord herstart hij het programma en begint weer opnieuw. MAN Beetje vreemd wel, zo'n man in mijn huis. Elvis, mijn kat, is inmiddels aan hem gewend, en zijn sporen op Lodewijk's hand genezen heel mooi. Ook ik begin er aan te wennen, en er worden verzorgende eigenschappen in me aangewakkerd waarvan ik niet wist dat ik ze had. Zo heb ik laatst voor hem gekookt. Het begon met een ei. Gebakken, met kaas. Die ging er goed in. Het gaf me goede moed om de volgende dag een vis te bakken. Wat schetst mijn verbazing; ook dat ging erin. En nu is het een soort sport geworden, om iets te maken wat iemand anders ook durft te eten. Normaal ben ik daar niet zo handig in. Voor jezelf koken is geen bal aan en ik heb ontdekt, dat met een beetje fantasie dat ook helemaal niet nodig is. Maar zo'n man moet natuurlijk een beetje goed eten, want als ik het aan hem overlaat spoelt ie elke dag een Quatro Staggione weg met een halve liter bier. En binnen no time wordt er dan niet meer gemonteerd. Dat moet natuurlijk voorkomen worden, vandaar mijn huiselijke ijver. KOOKPROGRAMMA Bijbehorend kijk ik nu veel 'Wie is de chef?' Een kookprogramma waarbij je moet raden wie van het gezelschap de échte chef is. Meestal is dat dat kleine kale mannetje die er bij zit, met een huis als een kraakpand en een kabouterkeukentje. Echte chefs hebben namelijk helemaal geen zin thuis ook nog eens te kokkerellen en geen tijd om het huis in te richten. Maar, de rest van het gezelschap wil toch graag doen alsof zij de chef zijn en daar vliegen de coquilles, de trio's van zeebaars op een bedje van wilde zeewier en het zelfgemaakte frambozenijs mét in bladerdeeg ingepakte peer al vanaf het kookeiland. Warmgelopen met een 'proseccootje', gevolgd door een stevige rode Fransoos, en afgeblust met een dijk van een dessertwijn keren de gasten met ronde tevreden buikjes en tollend op hun benen huiswaarts, piekerend of dít nu wel het menu van een chef was. Zo gaat dat bijna elke avond, echt heel vermakelijk, én functioneel; Lodewijk heeft even geen kind aan me en kan rustig doorwerken, en ik raak vast enorm geïnspireerd voor de avondmaaltijd. Hoewel het bij mij dan meestal niet veel verder komt dan een trio van aardappel, groente en vlees. Of vis. Astrid Bussink (Eibergen, 1975) is filmmaker