Waarom vinden schrijvers en lezers de eerste zin van een boek belangrijk? Het antwoord is natuurlijk dat de eerste zin moet prikkelen om ook de tweede te lezen. En dat de eerste alinea uitnodigt verder te gaan met de tweede; het eerste hoofdstuk ademloos doet uitzien naar het volgende… enzovoort.

Terug naar die eerste zin. Wat bijvoorbeeld te denken van een boek dat begint met: ‘Het miezerde die dag.’ Ongetwijfeld zijn er lezers die nu de rug tegen de leuning van de relaxfauteuil schurken en handenwrijvend constateren: ha fijn, we zijn in Nederland.

Er dient echter serieus rekening gehouden te worden met de mogelijkheid dat er ook een categorie is die smeekt: ‘Nee, niet wéér het weer! Dan nog liever de kredietcrisis.’

(Suggestie voor een openingszin: ‘De AEX-index toonde die dag een bedroevend beeld, dat menigeen ertoe aanzette van hoteldaken te springen, hetgeen helaas niet gold voor de stoet van bankiers die in plaats daarvan welgemoed naar huis toog met een vette bonus.’)

Vast staat in elk geval dat niemand het lezen opgeeft na één zin, we kunnen rustig stellen dat de tweede zin ook door alle lezers wordt geconsumeerd. Maar valt die tegen, ja, dan haken sommigen wellicht toch af.

Laat het dus maar rustig miezeren in die eerste zin. De tweede, dáár moet je werkelijk moeite voor doen. Als ‘Het miezerde die dag’ gevolgd wordt door: ‘Een perfecte dag om Russische roulette te spelen met mijn nichtje,’ dan smelten mijn bezwaren tegen deze KNMI-opening als sneeuw voor de zon.

Overigens: echte geweldenaars trakteren je moeiteloos op zowel een mooie eerste- als een tweede zin. Hoog op mijn lijstje staat de opening van de roman ‘Een goede dag voor de Ezel’ van Tim Krabbé. Deze juweeltjes luiden als volgt: ‘Gelukkig zijn was het makkelijkste wat er was. Je hoefde alleen maar de hele dag met natte voeten door een bos te lopen, in een plaatsje Zuiderloon terecht te komen waar je nog nooit van had gehoord en daar in een sportwinkel dikke sokken, sportschoenen en een belachelijke gele ijsmuts te kopen.’

Na zo’n begin wil het er bij mij niet in dat de rest van het boek alsnog teleur zou kunnen stellen, en dat doet het dan ook niet. Dat er toch nog ergens op de eerste pagina een ‘fijne regen viel’ is de schrijver hierbij vergeven.