Het is allemaal een kwestie van perspectief. Als dat ergens voor geldt, is het voor het schrijven. Had het vertelperspectief in Shakespeares Hamlet bij Hamlets vrienden Rosencrantz en Guildenstern gelegen in plaats van bij hemzelf: totaal ander verhaal!

Roodkapje opgetekend door de grote boze wolf? Het thema kon zich wel eens toespitsen op het opzijzetten van principes en taaie grootmoeders die met lange tanden verorberd moeten worden.

Zelf heb ik bij het schrijven van mijn thriller Zachte heelmeesters meerdere perspectieven uitgeprobeerd, en uiteindelijk gekozen voor die van Heleen Mendels, de moederfiguur.Het Stockholmsyndroom, dat verwijst naar ex-gegijzelden die zich na hun bevrijding blijven identificeren met de gijzelnemer, was mijn uitgangspunt. Het onderwerp fascineerde me en ik ging op zoek naar wetenschappelijke literatuur. Tot mijn verbazing bleek die er nauwelijks te zijn.

Wat gebeurt er in het hoofd van iemand die op agressieve wijze van zijn vrijheid wordt beroofd, en desondanks sympathie voor de dader opvat? Die vraag bleef me bezig houden en ik besloot me in een gegijzelde te verplaatsen en erover te schrijven. Ik was al een heel eind op weg met een dagboekverslag van een zeventienjarig meisje, toen ik merkte dat het voorspelbare lectuur opleverde. Angst, paniek, verdriet, het kwam allemaal sterk uitvergroot voorbij. Veel te sterk uitvergroot. En juist daar, waar de in het nauw gebrachte geest van het meisje besloot de uitweg van de sympathie en de identificatie te kiezen om dit gruwelscenario te kunnen overleven, liet mijn fantasie me in de steek. Het verhaal ging ten onder aan clichés en het manuscript belandde in de la.

Toch haalde ik het er na een tijdje weer uit. Kon ik het verschijnsel niet doorgronden, dan hoefde dat nog niet te betekenen dat het onderwerp maar helemaal van tafel geveegd moest worden. Er lonkte namelijk een ander vertelperspectief. Gezegend met twee zoons die zelden in meer dan één sloot tegelijk lopen – wat me er niet van weerhoudt me bij voortduring zorgen te maken - kon ik me voor honderd procent verplaatsen in de kwetsbaarste plek van een ouder die kind heet.

Wat de dochter mee moet maken zet het leven van de moeder volkomen op de kop en ze realiseert zich dat ze zich de luxe van de beschavingsidealen waarmee ze is opgegroeid niet meer kan permitteren. Zelf denk ik dat mijn verhaal sterker is geworden door het vanuit de moeder te vertellen. Maar ook dat is natuurlijk een kwestie van perspectief.