Ina van de Riet leverde de volgende prikkelende openingszin aan: ‘Een leeg nest is toch geen syndroom?’ Voor een schrijfster wier huis sinds kort ook nog maar door twee personen bewoond wordt en die er als de kippen bij was om van de vrijgekomen kamers de grootste als werkkamer in beslag te nemen, is zo’n zin natuurlijk gefundenes fressen.

Leeg nest

‘Een leeg nest is toch geen syndroom?’  Hij kijkt zijn moeder vorsend aan.
‘Nee,’ antwoordt ze, ‘het is geen syndroom, maar een leeg nest kan dat wel veroorzaken. Gelukkig heb ik daar zelf helemaal geen last van.’ Ze pakt de aardewerken mok met het plaatje van het rare gele beest uit de kast en schenkt hem vol koffie. Totaal verslaafd was hij vroeger aan die televisie-animatieserie, waarin figuurtjes met absurd grote ogen ten strijde trokken tegen onrecht.
‘Hoe heet dat dier ook alweer?’  vraagt ze, terwijl ze haar zoon de dampende mok overhandigt.
Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. ‘Picachu. Mag ik hem straks mee naar huis nemen?’
Er gaat een schok door haar heen. Naar huis? Zei hij echt ‘huis’? Nog geen drie weken woont hij in dat studentenappartement.
‘De mok is anders al thuis, hoor’ zegt ze nuffig, en meteen kan ze haar tong wel af bijten. Ze legt haar hand op zijn arm en voegt er snel aan toe:
‘Natuurlijk mag jij hem zo meteen meenemen. Hij is tenslotte van jou.’
Door samengeknepen ogen neemt hij haar op. ‘Weet je echt zeker,’  vraagt hij, ‘dat je geen last hebt van dat lege nestsyndroom?’
‘ Heel zeker,’  antwoordt ze luchtig, ‘het werd tijd dat je het huis eens uit ging. Je bent nota bene 22. Je vader en ik zijn allebei toe aan onze rust. En nu kan ik me eindelijk helemaal aan mijn hobby’s wijden.’
‘Hobby’s? Je hebt helemaal geen hobby’s.’ Lachend weet hij nog net haar uitschietende hand te ontwijken. ‘Behalve dan je zeven kinderen,’ grinnikt hij.
Ze lacht met hem mee.
Hij pakt een tijdschrift van tafel. ‘Wat is dit?  Baby’s? De mooiste babykleertjes maak je zelf,’  leest hij hardop. Zijn mond zakt open.
‘Vertel me nou niet dat Marieke zwanger is.’
‘Marieke? Die moet nog twee jaar voor ze afstudeert en daarna wil ze ook nog promoveren. Nee, het is voor een vriendin van me. Die wordt oma.’
‘O, gelukkig, ik schrok al. Nu al een kind, weg carrière… o, is het al zo laat? Ik moet rennen als ik de trein nog wil halen.’
Terwijl hij overeind springt en zijn jas aantrekt, wast zij de mok af en stopt hem in zijn rugzak. Hij omhelst haar en het lukt haar de opwellende tranen terug te dringen.
Als de deur achter hem dicht valt, laat ze zich in een stoel zakken en wrijft over haar licht bollende buik. Een weemoedige glimlach plooit zich om haar lippen. ‘Wel een syndroom,’ zegt ze hardop in de stilte, ‘maar gelukkig niet lang meer een leeg nest.’

Ina van de Riet en Nicolet Steemers