Ina van de Riet leverde de volgende prikkelende openingszin aan: ‘Een leeg nest is toch geen syndroom?’ Voor een schrijfster wier huis sinds kort ook nog maar door twee personen bewoond wordt en die er als de kippen bij was om van de vrijgekomen kamers de grootste als werkkamer in beslag te nemen, is zo’n zin natuurlijk gefundenes fressen.