Annette Katier inspireerde me deze week met een mooie openingszin. ‘Wat is stilte?’ schreef ze.

Echt een begin om handenwrijvend mee aan de slag te gaan, zoveel mogelijkheden doemden op. Uiteindelijk besloot ik haar drie woorden letterlijk op te vatten. Dank je wel, Annette. En lezers: blijf inzenden die openingszinnen! 

Wat is stilte?

Geërgerd klikt Daron door naar het volgende schermpje op zijn polsband. Weet hij veel wat stilte is? Waarom krijgen ze vandaag zoveel van die belachelijke geschiedenisvragen? Alsof je daar ook maar iets aan hebt. Laatst moest hij ook al beschrijven hoe een auto er vroeger uitzag. Een auto! Werd er nou echt serieus van hem verwacht dat hij wist hoeveel wielen zo’n ding had en dat er een accu zo groot als een schoenendoos onder de klep zat? Wat moest je met die kennis als je kilometers boven de aarde zweefde en geen enkele kans maakte ooit zo’n ouderwets vervoermiddel in het echt te zien? Wacht eens even, kwam het onderwerp stilte toen ook al niet ter sprake? Ja, blijkbaar liepen er toen allemaal banen over de planeet, waar mensen in auto’s overheen reden, en hadden andere mensen, die dichtbij die banen woonden, daar last van, net als van de vliegtuigen uit leermodule 3G. Het deed pijn, zoiets was het. Want het maakte lawaai, wat dat dan ook mocht betekenen, en er was zelfs een klein landje waar de mensen wanhopig werden omdat er nergens stilte te vinden was. Sommigen gingen daarom naar andere plaatsen op aarde, de plekken die, als je de moeite neemt in te zoomen op het uitzicht, groen blijken te zijn geweest.

Ongelooflijk dat ze toen de hele aarde tot hun beschikking hadden en konden gaan en staan waar ze wilden. Hij zou dat ook wel willen, zou hij dan niet vanzelf ontdekken wat stilte was? Want wat is er nou aan om van alles te moeten leren over een planeet die je alleen maar via een schermpje kunt zien en waarvan je weet dat je het niet meer mee zult maken er zelf ooit voet op te kunnen zetten?

Hij kijkt naar zijn buurman, Marik, die vermoeid de zijkanten van zijn gezicht masseert met zijn vingers. Zijn ogen zijn gesloten. Misschien worstelt hij wel met dezelfde vraag.

Links van hem draait Merwe haar polsbandje een slag en verlaat de lesruimte. Goed, hij zal het dus van Marik moeten hebben.
Hij drukt op het blauwe knopje van zijn polsband. Die van zijn studiegenoot licht op.
‘Weet jij wat stilte is?’ toetst hij.

Marik neemt de tijd om na te denken, uitgebreid krabt hij aan de verdikking achter zijn slaap. Ooit schijnen mensen aan beide kanten van hun schedel op die plek aren te hebben gehad. Of heetten die dingen nou oren? Gek werd je van al dat leerwerk.
Net als hij overweegt het er maar bij te laten, licht het antwoord van zijn buurman op.

‘Stilte, dat is een moeilijke. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij was dat iets wat je voelde als de zon op je huid scheen.’

Annette Katier en Nicolet Steemers