Correspondent Olivier van Beemen kijkt terug op zijn Parijse tijd

door René ter Steege

Olivier van Beemen was als beginnend correspondent in Parijs, onder meer voor de GPD en dus ook TC Tubantia, een liefhebber van  de linkse krant Libération. Nu, zeven jaar later, keert Van Beemen Frankrijk de rug toe, nieuwe horizonten lonken. Met Libération heeft hij het inmiddels gehad, schrijft hij in zijn boek In Parijs. Hij vindt die krant veel te voorspelbaar links, elk 'jongerenprotest' kan rekenen op bijval. Ook al weten veel demonstrerende jongeren, merkt Van Beemen, vaak helemaal niet waartegen ze demonstreren.
In Parijs is de weerslag van Van Beemens ervaringen als correspondent voor verschillende Nederlandse media. Aanvankelijk had hij, als  linkse jongen uit Haarlem, bedenkingen tegen het schrijven voor Elsevier, maar het honorarium maakte veel goed. Wel merkte Olivier tot zijn afgrijzen dat Elsevier zijn stuk over Frankrijks verzet tegen de oorlog in Irak aanpaste op een manier die George W. Bush' goedkeuring kon wegdragen. En dat een andere werkgever, het persbureau GPD, een passage uit een interview met Jean-Marie Le Pen schrapte waarin deze vertelt dat hij met vrienden in 1953 naar Zeeland is gereisd om te helpen tijdens de watersnood. Past zoiets niet in de 'diabolisering' van de man die de Franse politiek wat levendiger heeft gemaakt, alvorens terug te keren naar de marge?
Tijdens de opstanden in de banlieues krijgt Van Beemen een pak slaag van een groepje donkere jongens. Wat hem altijd zal bijblijven, meer dan de pijn en de angst, is de haat in hun ogen. Net als  de kwaadaardige onverschilligheid van de politieagente bij wie hij aangifte doet op het bureau van Juvisy-sur-Orge. Het procesverbaal, met een  taalfout in bijna elk woord, staat in het boek afgedrukt.
Op veel mededogen van lezers van zijn 'blog' hoefde Van Beemen ook niet te rekenen. Het regent  verwijtende vragen hoe hij zo stom kon zijn zich in zo'n wespennest te steken. Van de uitgever moest Van Beemen duidelijk de nadruk leggen op zijn jeugdige leeftijd, 23, aan het begin van zijn Parijse avontuur. In Parijs mocht niet het zoveelste journalistenboek worden, maar de weerslag van de coming of age van een jonge Nederlander in Parijs.
Nu komen we veel te weten over Van Beemens ervaringen als reporter, voor collega's altijd leuk om te lezen, maar weinig over 'de mens' Olivier. Hij komt niet verder dan de terloopse vermelding van een handjevol liefdesverhoudingen, zijn natuurlijke pudeur zal hem van  ontboezemingen hebben afgehouden. En dat is jammer, want  journalistieke verslagen, die het grootste deel van het boek beslaan, hebben nu eenmaal een beperkte houdbaarheidsdatum.
In Parijs is  vooral de moeite waard als Van Beemen zich de vraag stelt waarom hij, hoe 'aangepast' ook, in Frankrijk altijd een buitenstaander zal blijven. En als hij vertelt hoe hij gaandeweg zijn schroom verloor Libération af te kraken en, nog moeilijker, Nicolas 
Sarkozy te prijzen.