Het is moeilijk te geloven dat Giovanna's navel de opvolger is van Mama Tandoori, want een sprong voorwaarts kun je dit niet noemen.

door Karin Overmars

Ernest van der Kwast (1981) is een man van mystificaties, pseudoniemen en pastiches. Hij debuteerde drie keer onder verschillende namen - Yusef el Halal, Ernest Van der Kwast en Sieger Sloot - en voor de promotie van de roman van Sieger Sloot, Stand in (2007), liet hij bovendien een acteur opdraven om Sieger Sloot te spelen. De schrijfstijl van deze Sieger Sloot werd weer verward met die van Arnon Grunberg, in wiens geest Van der Kwast het boek had geschreven - en toen snapte helemaal niemand het meer. Een ludieke actie kan leuk zijn, maar hier was iemand behoorlijk doorgeschoten.

En toen, in 2010, brak Van der Kwast zowaar door met de roman Mama Tandoori. Rond die boekverschijning gebeurde niets geks. De schrijver heette Ernest van der Kwast, hij zag er ook uit als Ernest van der Kwast (donkerharig, met een grote bril), en hij bleek bovendien geestig te kunnen schrijven. Even dreigde het weer mis te gaan, want toen Mama Tandoori genomineerd werd voor de NS Publieksprijs, was er opnieuw een ludiek akkefietje - te ingewikkeld om na te vertellen - maar dat was waarschijnlijk een laatste stuiptrekking. Voortaan kon Van der Kwast normaal gaan doen; zijn naam was gevestigd, het wachten was op een volgend boek.

Giovanna's navel, zoals dat boek heet, bevat een novelle en vier 'omlijstende verhalen'. Wat die omlijsting betreft, die bestaat eruit dat we nogmaals lezen wat we al uit de novelle hadden begrepen, namelijk dat het plattelandsleven in Zuid-Tirol eerlijk, robuust en simpel is. Zowel de novelle als de verhalen spelen zich af in Zuid-Tirol. Volgens de flaptekst woont Ernest van der Kwast ook in Zuid-Tirol, dus dat is leuk om te weten. Helaas staat er niet bij hoe lang hij daar al woont, terwijl die vraag zich tijdens het lezen steeds krachtiger opdringt. Als het allemaal waar is wat Van der Kwast schrijft, moeten we morgen met zijn allen de knoop doorhakken en in Zuid-Tirol gaan wonen - je zou wel stapelgek zijn om in de Hollandse misëre te blijven zitten.

Zuid-Tirol heeft het allemaal. De weidse velden, de overweldigende landschappen en de wisselende seizoenen. Veel appels ook, want blijkbaar is ZuidTirol een appelstreek. De mannen zijn er echte kerels, de vrouwen hebben mooie navels, en de barrista's schenken gitzwarte espresso's. Ze spreken er ook Italiaans: 'Buongiorno,' zegt een meisje in de trein. Giovanna's navel speelt zich af in 'Boer zoekt vrouw'sferen, maar dan beter, want dit is Zuid-Tirol. Je zou er bijna van gaan zuchten, zo romantisch en puur zijn de mensen daar. Alles draait om de liefde.

Ezio, de man uit de novelle, komt na een lang en teleurstellend leven weer in contact met zijn jeugdliefde Giovanna: sluiten de twee
hoogbejaarden elkaar alsnog in de armen? Laten we het hopen, want Ezio heeft genoeg verdriet gehad: 'Er kwamen tranen in de ogen van
Ezio,' staat er, en: 'Zijn hart was gaan bloeden in de trein,' en dan, als zijn liefdespijn toeneemt: 'Hij wilde zijn hart uitrukken en het uit het raam van de coupé smijten.'

Mooi geformuleerd is het allemaal niet, de stijl is eerder knullig en naïef, maar dat past wel bij de ongekunstelde 'Boer zoekt vrouw'sfeer. Rouwdouwers zijn het, maar aardige rouwdouwers. 'Zijn hart bloedde nog altijd, maar hij voelde de pijn niet meer de hele tijd, niet ieder moment van de dag.' Waarom ingewikkeld doen als je morgen weer vroeg op moet om appels te gaan plukken?

Het is moeilijk te geloven dat Giovanna's navel de opvolger is van Mama Tandoori, want een sprong voorwaarts kun je dit niet noemen. Toch is het wel een boek om vrolijk van te worden, juist omdat Van der Kwast het zo serieus brengt. Vanuit Nederlands perspectief is Giovanna's navel misschien een ongeloofwaardige vertelling, maar wat weten wij ervan? Wij wonen niet in Zuid-Tirol. Nog niet, in elk geval.