In The Lost Symbol gaat zijn gedweep met kennis ergeren.

door Theo Hakkert

In een eerste druk van 6,5 miljoen exemplaren is de Engelse editie van The Lost Symbol van Dan Brown verschenen. Eindelijk: de opvolger van De Da Vinci Code. Vooral de aankondiging dat Robert Langdon weer de hoofdrol zou spelen, maakte het boek op voorhand de langverwachte titel van het boekjaar 2009. Eind oktober verschijnt de vertaling. Vier vertalers zijn aan het werk.
The Lost Symbol is geschreven geheel naar de blauwdruk van De Da Vinci Code. Langdon wordt zogenaamd door een goede vriend naar een plek gelokt, die echter een val blijkt. Na Parijs en Rome is dit keer Washington het decor en Brown wordt niet moe om de lezer ervan te doordringen dat Washington echt minstens zo'n spannend verleden heeft als de Europese hoofdsteden waar zijn eerdere boeken speelden.
Vooral schildert hij de ruimtes van Washington. Of wij, argeloze lezers, wel weten hoe groot, groter, grootst en nog enormer de gebouwen zijn. Onder Capitol Hill is plek voor nog wel een wereld. De gewelven en de kelders zijn groot, maar hebben het spookachtige van spelonken. Als ergens een ondergronds vliegveld mogelijk is, dan in Washington.
Daar komt Langdon in aanraking met de Vrijmetselaars, uitgerekend nadat hij tijdens een college veel misverstanden en vooroordelen over de Vrijmetselaars heeft opgehelderd. Juist dit betweterige gestrooi met kennis kan snel gaan tegenstaan. Weer een lesje, dacht ik al snel. Meteen in het begin al gooit Brown er een soort Wikipedia-lemma over de geschiedenis van het tattoëren uit. Pfff. Dit keer is namelijk niet een zelfkastijende monnik de vijand, maar een van teen tot top getattoeerde bodybuilder die zich snel verkleden kan. Het lijken wel broers.
Het boek heeft vaart en cliffhangers per alinea, maar het dwangmatig jongleren met kennis is vermoeiend en leidt af. Langdon moet zowel James Bond als de laatste homo universalis zijn. Formulethrillers, schreef ik vorige week. Opus Dei of Vrijmetselaars, monnik of bodybuilder, Washington of Rome. Het maakt niet uit. Mooi vermaak, niets meer.