Het komt goed uit dat Pam Emmerik ongehoord mooi neukende mensen kan tekenen.

door Guus Luijters

Pam Emmerik heeft een paar mooie boeken geschreven, de verhalenbundel Soms feest, Het bottenpaleis, een roman, Het wonder werkt, een bundel beschouwingen over beeldende kunst. Emmerik maakt ook mooie tekeningen en schilderijen. Het lag voor de hand dat ze haar twee talenten een keer zou bundelen. Het resultaat is Jummie! Het ware leven van een adoptieprinses, een graphic novel.

De moeder van Marita, de jeugdige hoofdpersoon van deze geschiedenis, heeft een cursus bloesemtherapie gedaan en noemt zich sindsdien bloesemtherapeute, haar vader is schilder, maar hij is niet beroemd om zijn werk en exposeert ook maar bitter weinig, geen wonder dus
dat Marita zichzelf tot adoptieprinses heeft uitgeroepen.

Als prinses heeft ze één belangrijk doel in het leven en dat is neuken. Eerst neukt ze met schoolvriendje Joseph, vervolgens met Yoichi, een student kunstgeschiedenis uit Tokio, daarna met Rodrigo uit El Salvador, die biologie studeert en tenslotte weer met Joseph. Daartussen door wordt nog een uitstapje naar Sicilië gemaakt en komen we een en ander te weten over Marita's carrière op de middelbare school en over haar toekomstambities, maar het neuken blijft het belangrijkste.

Het komt dus goed uit dat Emmerik ongehoord mooi neukende mensen kan tekenen. Die tekeningen zien er heel simpel uit, maar bij nadere beschouwing blijken ze heel geraffineerd in elkaar te steken. Dat ze zo eenvoudig ogen komt, denk ik, doordat alle plaatjes volkomen plat zijn en er per plaatje nooit meer dan een ding tegelijk gebeurt. Joseph is dol op een stevige neukpartij en ramt zijn pik graag hard in me, lees je op het eerste plaatje in een van Emmeriks vele handschriften en op het tweede plaatje zie je dan de kont van de gebukt staande Marita en de pik van Joseph die in haar verdwijnt.

1x, 2x, 3x, 4x Boink etc staat erbij en in kleine lettertjes nog de mededeling 'zere kont!'Eenvoudig, maar effectief.

Emmerik maakt prachtige pagina's waar vaak negen of tien tekeningen op staan en onderbreekt die wir-war van plaatjes en tekst af en toe met een paginavullende tekening. Deze rustpunten zijn misschien het mooist, hoewel one-liners als 'op reis gaan met een laptop en één schone onderbroek, meer niet, dat zou mijn ding zijn, voor eens en voor altijd' er ook mogen zijn.

Jummie! is een vermakelijk boek en ik ben heel benieuwd naar Emmeriks volgende graphic novel. Maar een boek met alleen woorden is ook
goed natuurlijk.