Op verzoek van twenteUITdekunst hier de keuze van Peter Kuijt.
door Peter Kuijt
Zoran Drvenkar - Sorry. (Arbeiderspers)
Spijkerharde spijtbetuiging van de in Kroatië geboren en in Berlijn opgegroeide Zoran Drvenkar (1967). Hij bedacht een intrige rond een viertal vrienden uit Berlijn die op het lumineuze idee komen om verontschuldigingen commercieel uit te buiten. Ze richten SORRY op: een agentschap dat namens personen en bedrijven die er zelf te laf voor zijn excuses aanbiedt. De zaken gaan goed, totdat een van hen naar een appartement wordt gestuurd om spijt te betuigen. Hij treft een vrouw aan die aan de muur zit vastgenageld. De opdrachtgever is een linkmiechel.
'Sorry' is geen voer voor diegenen die de makkelijke weglezertjes van Suzanne Vermeer of Baantjer gewend zijn. Maar wie doorbijt, wordt getrakteerd op een prachtig verwoord verhaal met een indringend plot, waarin Drvenkar diep in de psyche duikt van de vier vrienden en anderen die er in 'Sorry' toe doen. Grote thema's als kindermisbruik, schuld en boete, vriendschap en liefde, gaat Drvenkar niet uit de weg.
William Lashner - Erewoord. (A.W. Bruna)
Hilarische legal thriller, de laatste in een serie rond advocaat Victor Carl, een eigengereide jurist uit Philadelpia. Hij komt oog in oog te staan met zijn voormalige verloofde Julia, die hem zes jaar eerder verliet voor een uroloog. Op de avond dat Julia op Carls deur klopt, verwisselt de uroloog op gewelddadige wijze het tijdelijke met het eeuwige. Carl weet van niets, zijn ex zegt van niets te weten.
Maar Carl zit wel in de problemen als in zijn slaapkamer het moordwapen wordt gevonden. Carl krijgt vervolgens te maken met vasthoudende rechercheurs, een Oostblok-crimineel en diens Portugese kameraad met een voorliefde voor jonge meisjes en een drugsdealer die denkt dat hij voor vrouwen onweerstaanbaar is.
'Erewoord' is een formidabel geschreven (en uitstekend vertaald) verhaal dat tot het eind de aandacht weet vast te houden, met dialogen om van te smullen, de meest uiteenlopende karakters en vol humor. Zo goed is John Grisham in zijn beste jaren nog nooit geweest.
Siska Mulder - Na Delphine. (De Boekerij)
Op de valreep verscheen er toch nog een uitmuntende thriller van vaderlandse bodem. In Na Delphine krijgen zeven vrienden het met elkaar te stellen, nadat het achtste lid uit het clubje kameraden, Delphine Zuiderland, met de noorderzon is vertrokken. Ze laat haar gezin in de steek en verdwijnt spoorloos. Haar vriendin Nina is er als enige van overtuigd dat Delphine niet vrijwillig is weggegaan.
Uitstekend geschreven, met zinnen die de moeite waard zijn om nog eens te herlezen. Vol onderhuidse spanning en een onverwacht plot om je vingers bij af te likken. Een soort 'De eetclub' van Saskia Noort, maar dan veel beter.
