De lezer wordt ondergedompeld in een weldadig literair bad.

door Hanneke van den Berg

Wat gebeurt er als je een stel kinderen op een eiland zet en toekijkt hoe hun minimaatschappij zich ontwikkelt? William Golding probeerde het in 1954 al uit met zijn wereldberoemd geworden boek 'Lord of the flies'. Kern van het verhaal was dat zo'n groep, net als bij een volwassen maatschappij, uiteenvalt in een deel dat vasthoudt aan normen en
waarden en gelooft in het goede van de mens en een deel dat elk normbesef verliest en als een beest/dictator de rest probeert te overheersen.
In Nederland probeerde Lydia Rood recent iets soortgelijks met haar 'Drakeneiland'-serie. Zij kwam tot een gelijkluidende conclusie. Nu heeft de Noors-Italiaanse auteur Aleksander Melli het onderzocht in zijn vuistdikke jeugdroman 'Het boek van Max Berg'. En wat een verrassing: ook hij komt op hetzelfde uit. Maar dat doet hij wel verdraaid knap. Hij trekt
het naar het heden door er een realityshow van te maken, waarbij commerciële belangen voorop staan.
Het boek heeft een paar nadelen: het omslag ziet er niet buitengewoon aantrekkelijk uit en een omvang van ruim 600 pagina's zal ook menig kind tegenhouden het uit de kast te trekken. Verder is de stijl van Melli niet altijd even toegankelijk, vooral zijn vraag - en antwoordstijl op menige pagina wordt wel eens vervelend. Waarom dan toch lof voor deze
jeugdroman? Omdat de lezer wordt ondergedompeld in een weldadig literair bad. De opbouw van het karakter Max Berg zit ingenieus in elkaar en elke lezer zal op de laatste bladzijde een zucht van verlichting slaken over de afloop. Max Berg is een karakter dat wel
eens klassieker kan worden.