Onbedoeld bevestigt Naima El Bezaz hier ons vooroordeel over de beroepsallochtoon die altijd wel wat te klagen heeft maar er zelf niks tegen doet.

door John Jansen van Galen

De schrijfster Naima el Bezaz brak, zoals de achterflap meldt, in 2010 door met Vinexvrouwen en ze doet dat succes nu nog eens dunnetjes en nogal opzichtig over met Méér Vinexvrouwen. Het succes van dat vorige boek was onder meer te danken aan het relletje dat ontstond door de verontwaardigde opwinding onder haar buren over de manier waarop ze ten tonele gevoerd waren, en bij lezing van het nieuwe boek kun je je daar wel iets bij voorstellen.

Het is misschien verkeerd fictie aan de werkelijkheid te toetsen, maar van een portret van een Vinexwijk mag verlangd worden dat een enigszins realistisch beeld geschetst. Welnu, volgens Naima el Bezaz bestaan er in Nederland mensen die hun Marokkaanse buren te eten vragen en dan zeggen: ÒLaten we op de grond eten. Net als in Afrika. Dan is het net of jullie thuis zijn.” En er zijn buurvrouwen die bij haar komen aanbellen om te vertellen dat je de thermostaat hier niet op tweeëntwintig maar op negentien graden hoort te zetten, omdat dat  nu eenmaal 'de norm' is. En ook bewoners van de Vinexwijk die als ze naar de camping bij Noordwijk gaan, tachtig kilometer verderop, van huis grote zakken ongeschilde aardappelen, potten pindakaas en jam meenemen want 'daar kun je bedonderd worden als toerist.'
Wat een land, wat een volk!

Het is wel grappig: Marokkanen verwijten autochtone Nederlanders vaak dat we steevast naar hun kijken met een door clichés verduisterde bril. Dan krijgen ze de kans om óns eens te portretteren en... enfin, u begrijpt waar ik heen wil. El Bezaz vindt ons vreselijk (voor zover we in een Vinexwijk wonen) en dat is een goed uitgangspunt voor een vlijmscherpe zedenschets, maar karikaturen zijn daarbij niet behulpzaam. Ze is van het type 'ik ben me d'r eentje' en heeft daardoor kennelijk meer oog voor zichzelf dan voor de wereld om haar heen.

O, ze heeft het vast niet gemakkelijk in haar Vinexwijk die zich, zoals we door het eerste boek weten, in Leidse Rijn bij Utrecht bevindt. Ze is er eenzaam, maar zelf heeft ze als stelregel nooit iemand op straat te groeten en buren verre van zich te houden. Door iedereen met de nek aangezien zit ze op een bankje, soms gluurt iemand door een gordijn dat fluks weer wordt dichtgeschoven. Maar als dan een buurvrouw haar toch eens uitnodigt weet ze weer zeker dat zij dat alleen maar doet om te 'pronken met een exotische vriendin'.
Zo is het nooit goed of het deugt niet. Onbedoeld bevestigt El Bezaz hier ons vooroordeel over de beroepsallochtoon die altijd wel wat te klagen heeft maar er zelf niks tegen doet.
Toch: twee sterren. Ik heb me in lang niet zo geërgerd, en dat is ook wat waard!