Arend van Dam bezondigt zich aan stijltrucjes.

door Hanneke van den Berg

Arend van Dam won enkele jaren geleden een Zilveren Griffel met zijn boek 'Lang geleden', waarin hij de Nederlandse geschiedenis in vijftig korte verhaaltjes uit de doeken deed.

Het was een prachtig concept dat op een heel originele manier werd uitgewerkt. De vervolgdelen 'Overal en nergens' en 'In een land hier ver vandaan' waren beide minder goed, mogelijk omdat het verrassingseffect van het eerste deel was uitgewerkt. Menigeen bekroop het gevoel dat het wel heel erg een stijltrucje werd.

Dat gevoel is nog sterker in het nieuwste deel 'Een hele kunst…'. Op zich is het idee heel leuk.
Arend van Dam en illustrator Alex de Wolf wilden kinderen kennis laten maken met allerlei Nederlandse kunstenaars van vroeger en nu. Ze verdeelden het boek  in de disciplines beeldende kunst, architectuur, design, literatuur, theater, dans, fotografie, film en muziek. Daarbij namen ze niet alleen historische iconen als George Breitner en Joost van den Vondel onder de loep, maar ook hedendaagse kunstenaars
als Marlene Dumas en actrice Halina Reijn.

Bij sommige verhaaltjes in het boek leek Van Dam niet goed te weten welk onderdeel van hun carrière hij nu moest nemen. Soms zijn de stukjes daardoor flauw en nietszeggend, zoals bij Alexandra Radius.
Maar Van Dam kán prachtig vertellen als hij geïnspireerd is geraakt. Dat blijkt duidelijk in de verhaaltjes over Ed van de Elsken en Marlene
Dumas. Niet alleen krijgt een kind dat het leest een mooi beeld van deze kunstenaars, ook zijn ze inhoudelijk boeiend en leest de tekst heel vloeiend.

Wat volwassenen snel stoort is die flauwe laatste zin, die hij steeds weer opvoert. '..want dat is ook een hele kunst'. Te vaak is dat zinnetje er met de haren bijgesleept. Maar kinderen stoort dat vast minder.