Almelo, het New York aan de Lolee, zoekt het in hoogbouw. Straks, als de schijn niet bedriegt, in de vernieuwde binnenstad, nu alvast aan de stadsrand. Aan de boorden van het Almelo-Nordhorn kanaal is een baksteenkolos opgericht die er mag zijn en die de omgeving op een stevige manier domineert. Wie wandelt op het nabijgelegen landgoed horend bij het Huis Almelo, waant zich niet langer op het platteland, maar in een veredeld stadspark.
De roep om hoogbouw klinkt al een hele tijd in de Aastad. Diverse flatgebouwen waren het gevolg. Die aan het kanaal, met de naam De Bascule, is de meest recente en met afstand de meest prestigieuze. De ontwerpers van IAA in Enschede haalden alles uit de kast om een gebouw van acht verdiepingen neer te zetten dat een blikvanger is in het landschap en de nabijlegen, geheel vernieuwde woonwijk Sluitersveld.
De Bascule is robuust en bonkig. Bedekt met donkere baksteen, zoals zoveel flatgebouwen tegenwoordig. Het gebouw wordt bijna volledig omgeven door water: het kanaal aan de voorzijde en waterbekkens met huizen erlangs aan de achterzijde. De symboliek daarvan is treffend. De Bascule (de naam is ontleend aan het type ophaalbrug dat aan het kanaal in gebruik is) ligt letterlijk apart van de wijk, als een kasteel op een eiland dat zich verder weinig van de omgeving lijkt aan te trekken.
De vormgeving heeft een hoog retro-gehalte. De hoge baksteenmuren, met hun kleine ramen, inkepingen, richels en verticale stroken, roepen het beeld op van gebouwen van tachtig jaar geleden. Ze zijn levendig, knoestig en ongenaakbaar, maar tegelijk ook zwaar gedateerd. De Bascule oogt als een bouwwerk van pakweg 1930, de zoveelste variant op het neo-expressionisme dat vanaf het midden van de jaren negentig (Neutelings en Riedijk, op het Java-eiland in Amsterdam) in Nederland weer in zwang is geraakt. De voorbeelden zijn inmiddels overal te vinden: grote baksteengebouwen met een karakteristieke hoofdvorm en aan alle kanten voorzien van grillig geordende gaten, inkepingen, vensters en inpandige balkons.
Extra versiering bij De Bascule is het groen uitgeslagen koperen dak. Als een hoed met uitstekende randen torent het boven het eigenlijke flatgebouw uit. Het herbergt een aantal penthouses, letterlijk het summum van De Bascule. Dat het niet plat is, versterkt het beeld van dit complex als een groot, uit de kluiten gewassen herenhuis. Het moet hier goed toeven zijn. Vanachter de ramen kijk je uit over het omringende platteland, naar de luchten boven de Lolee en het karakteristieke Linkerbruggetje dat pal voor de voordeur de verbinding vormt tussen de beide oevers van het Almelo-Nordhornkanaal.
Tegelijkertijd verraadt zich in datzelfde dak de bedoelingen van de ontwerpers. De Bascule is niet gemaakt om zich in het landschap te voegen, maar om te imponeren. Erin wonen is aantrekkelijk, ertegenaan kijken niet. Dit gebouw is een landmark, maar wel op de verkeerde plek. In de vernieuwde binnenstad had het wellicht gepast, op deze plek- aan de rand van Almelo, veel te dicht op de achtergelegen huizen- is het vooral een eenzaam gebergte, een overbodig accent dat in dit fraaie overgangsgebied tussen stad en platteland beter achterwege had kunnen blijven.
