Het was te lang stil rond hem. Kunstenaar Eef de Weerd (1922-1989) was een van de betere schilders in het naoorlogse Twente, maar zijn werk is nergens meer te zien.
In 1999, tien jaar na zijn dood, verscheen er een boek over zijn leven en oeuvre, daarna leek de belangstelling over. De Weerd overkwam wat ook anderen, zoals Holtrop, Van der Leest, Broeze Gooitzen de Jong en Jan Gierveld, overkwam: door het ontbreken van een permanent presentatiepunt voor regionale schilderkunst is hun werk, afgezien van toevallige exposities, niet meer te zien.
Gelukkig wordt in het geval van De Weerd de stilte nu doorbroken. Meer dan honderd werken uit zijn nalatenschap werden onlangs door zijn dochter Marianne geschonken aan het Historisch Museum Hengelo. Een selectie daarvan is tot 30 april in het museum te zien, terwijl ook de Deldense vestiging van Galerie De Pook, eveneens de bezitter van een fraaie collectie werken van De Weerd, een hommage brengt aan deze nog altijd tot de verbeelding sprekende Twentse kunstenaar.
Hij werd geboren in Zutphen, maar groeide op in Hengelo. Buurjongen en vriend van Theo Wolvecamp, die andere vernieuwer in het naoorlogse kunstleven. De Weerd kreeg een opleiding als reclameschilder aan de AKI in Enschede. Daar ook ontmoette hij zijn latere vrouw, de kunstenares Ans Wortel. Hun turbulente huwelijk liep uit op een scheiding. De Weerd werd depressief, raakte financieel aan de grond en bracht twaalf jaar door in een inrichting. Pas midden jaren zeventig begon hij weer te schilderen.
Op de tentoonstelling in Hengelo is zijn ontwikkeling op de voet te volgen. Veel is er niet bewaard uit zijn vroege jaren. Maar wat er is, ontroert: een zelfportret, gemaakt in de AKI-jaren, een landschap en een gezicht op Delden. Kleine foto's belichten zijn privé-leven: De Weerd schilderend in de tuin van de AKI, beelden van het atelier, Ans Wortel en zijn twee kinderen. Het echte hoogtepunt vormen de doeken uit de jaren zeventig en tachtig. De Weerd in de kracht van zijn leven. Schilder van grote, bijna altijd staande composities, waarin lijnen en kleuren in een ingewikkeld spel je blik meenemen naar omhoog. Dat dit eigenzinnige en zeer herkenbare werk nu onderdak heeft gevonden in Hengelo, stemt tot tevredenheid. Ruim twintig jaar na zijn dood is Eef de Weerd eindelijk thuis.
Op de foto: Jos Schwertasek, conservator van het Historisch Museum, bij het werk van Eef de Weerd
