Woningen van sloophout: dat roept het beeld op van mannen met baarden die op een achternamiddag een plaggenhut in elkaar timmeren in de veengebieden van Oost-Groningen of De Peel.

Ze hebben met architectuur doorgaans ook weinig te maken, deze geïmproviseerde bouwsels, hoe sympathiek en ingenieus ze soms ook zijn. In een stedelijke omgeving, tussen de stenen villa’s, is de speelruimte voor experimenten doorgaans ook klein. Onlangs nog riep een uit idealistische motieven gebouwde eco-woning van oude deuren en afvalhout in Steenwijk zoveel negatieve reacties op dat het huis moest worden afgebroken.

Dat het echter ook anders kan, bewijst Villa Welpeloo in Enschede. De materialen mogen dan van de sloop zijn gehaald, het huis heeft een strakke, moderne uitstraling die je eerder verwacht bij een streng geordende villa van beton of steen dan bij huis waarvan het ontwerp voor een groot deel afhankelijk is van toeval. In Roombeek, de wijk waar Villa Welpeloo staat, valt het huis eigenlijk ook helemaal niet uit de toon. Te samen met de eveneens houten paalwoning aan de Renbaanstraat, even verderop, is het een nog tamelijk beschaafde uiting van een tegengeluid in de architectuur van vandaag.

Het huis, ontworpen door 2012Architecten uit Rotterdam, is de ultieme realisering van de kringloopgedachte. Bijna alle materialen worden hergebruikt en zijn afkomstig van plekken in de onmiddellijke omgeving: oude haspels van de Twentsche Kabelfabriek, overtollig glas van een Enschede’s glasbedrijf, geperste koffiebekers uit een naburige kantine en een oude textielmachine, waarvan de onderdelen voor de constructie van het huis werden ingezet.

Met op de achtergrond de grote stenen rots van het appartementencomplex Eekhof in het hart van Roombeek ligt Villa Welpeloo er als een relatief sober optreksel bij. Wat opvalt, is de schutting-achtige buitenkant van rechtopstaande plankjes, níet de vormgeving met zijn rechte lijnen, evenwichtige vlakverdeling en speelse afwisseling tussen open en dicht in de gevels. Ten opzichte van de directe omgeving, een wonderlijk mix van moderne en tegelijk ook zeer nostalgische woningen, presenteert Villa Welpeloo zich zelfs enigszins bescheiden, een sobere blokkendoos van hout en glas in een relatief rustig deel van de wijk.

De grote kracht van het huis zit in het interieur. Dat is licht, speels en verrassend. Vloeren verspringen, plafonds worden doorbroken waardoor er een reeks heel verschillende ruimtes ontstaat. Die zijn, in deze woning, ook nodig: de bewoners hebben dit huis niet alleen gebouwd voor zichzelf, maar ook als expositieruimte en presentatiepunt van kunst. Steeds weer zijn er verrassende dingen: onverwachte trapjes, leuke ingebouwde lampen, tussenverdiepingen, plotseling opduikende houtwanden, de fraaie entree van glas en de trap die in een voortgaande beweging het huis doorsnijdt. Juist bij dit soort details word je ook duidelijk wat de ontwerpers hier, in deze toch al zo bewierookte wijk van Enschede hebben gecreëeerd: maatwerk met dumpmaterialen, op een manier die navolging verdient.