In deze tweewekelijkse rubriek over architectuur in de regio dit keer: de nieuwbouw van basisschool De Wiekslag in Tubbergen.
Vooropgesteld: het lijkt een leuke school om op te zitten. Midden in de wijk, toch dicht bij het centrum, grote speelplaats en een splinternieuw gebouw. In Tubbergen zijn ze dan ook trots op De Wiekslag, de nieuwe basisschool die er na lange jaren eindelijk in de plaats is gekomen van het verouderde, semi-tijdelijk lokalenblok dat tot voor kort op deze plek figureerde.
De nieuwe Wiekslag staat er inmiddels alsof het altijd zo is geweest. Een onontkoombaar gebouw voor wie zich in dit stukje Tubbergen begeeft. Een eigen wereld van klaslokalen en lesruimtes-nieuwe-stijl, maar tegelijk een deel van de nieuwbouwwijk waarin het gebouw is gesitueerd. De Wiekslag staat fier tussen huizen uit de jaren zeventig en tachtig, midden in een grote, lege ruimte waarvan een flink deel in gebruik is als speelplaats.
Ook het gebouw zelf is groot. Vijfhonderd leerlingen, twintig lokalen, twee bouwlagen, waarvan de tweede grotendeels aan het oog onttrokken wordt door de dakconstructie die aan de buitenkant het meest opvallende element is van dit ontwerp (GSG Architecten, Apeldoorn). Eigenlijk is het woord ‘dak’ een understatement voor wat zich boven de hoofden van de schoolgaande kinderen afspeelt. Een reusachtige, veelkleurige lappendeken is als een tentdoek over De Wiekslag gedrapeerd, waarbij schuine staanders op bepaalde plekken de suggestie moeten wekken van spanners en touwen.
Dominante kleur in dit geheel is lichtgroen. Of beter: vaal groen. Zeker driekwart van het gebouw is ermee bedekt. Maar ook de andere kleuren, vaak gebruikt als markering van ingangen, hoekpunten en deuren, zijn niet bepaald een wonder van helderheid: vaal oranje, vaal rood, vaal blauw. Kleuren als van een carnavalsmuts, maar dan sterk verouderd en van elke betovering beroofd. Mocht de architect hiermee zijn voor het overige tamelijke traditionele ontwerp een zekere speelsheid hebben willen verlenen dan is die opzet zeker niet geslaagd: dit dak oogt allesbehalve speels, drukt het gebouw aan de buitenkant letterlijk dood en maakt de school tot een tamelijk gesloten, op zichzelf staand verschijnsel in de wijk.
Sterk punt van De Wiekslag is echter het interieur. Dat is helder, warm en licht, met veel hout en kleur en verrassende ruimtes zoals die in het onderwijs van vandaag nodig zijn. Ouderwetse lokalen liggen er naast andere ruimtes gegroepeerd rond een centraal atrium dat letterlijk het hart is van de school. Deze hoogte ruimte, direct bereikbaar vanaf de centrale ingang, is de plaats om elkaar tegen te komen en de plek waar, door een creatief gebruik van de monumentale trap als tribune, probleemloos een theaterruimte kan worden gecreëerd.
Wie op deze centrale plek staat, merkt ook dat de architect iemand is met uitgesproken ideeën over modern onderwijs. Ideeën die vooral zichtbaar worden aan de binnenkant, maar aan het exterieur helaas niet zijn af te zien. Daar oogt De Wiekslag - ondanks alle goede bedoelingen- weinig transparant, rommelig en gedateerd: meer een gebouw uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, dan een schoolgebouw van deze tijd.
