Bentelo: je hoort er eigenlijk nog maar weinig van. Nog maar kort geleden was het de hoofdstad van Ambt Delden, nu een onderafdeling van de fusiegemeente die Hof van Twente heet. Er is een voetbalclub, een kerk en er is Toon van de Plaat, ooit legendarisch vanwege zijn karbonades.

Slechts één keer per jaar, tijdens de traditionele Paasparty in een zompig weiland langs de weg, treedt het dorp uit haar anonimiteit. Bentelo is dan weer even wat het zo lang is geweest: een eigenzinnige vlek in het niemandsland tussen Delden, Goor en Hengevelde.
Wie iets meer van die eigenzinnigheid wil zien, moet de moeite nemen om de doorgaande weg te verlaten en het dorp in te rijden. Bentelo blijkt dan een oord van wonderlijke contrasten, zoals in een nieuw wijkje aan de Grondhuttenweg. Tussen de pompeuze villa’s en woonpaleizen, waarvan een zelfs van Bentheimer zandsteen, ligt opeens een garage, vers gebouwd en volledig verdwaald in dit ogenschijnlijk zo rustige buurtje.
Een eindje verderop, net buiten het dorp, komt die eigenzinnigheid tot een absoluut hoogtepunt. Aan de rand van een hoge es, half verscholen achter de glooiingen van het terrein, ligt een bouwwerk waarvoor het woord ‘kasteel’ eigenlijk nog te mager is. Wie het in de verte ziet liggen, waant zich terug in pakweg het laat-middeleeuwse Henegouwen of de gloriedagen van Brugge en Gent.
Het huis is volledig in historische stijl gebouwd. Speciale bakstenen, nostalgische pannendaken, parmantige schoorsteentjes, een kasteeltuin in wording, een gracht aan de voorzijde en, als klap op de vuurpijl, een centrale toren met een sierlijk dak en een van alle kanten zichtbare klok, symbool van de tijd die hier qua architectuur zo nadrukkelijk is stilgezet. Het pand met de grote schuren en paardenstallen erachter, presenteert zich als een neo-havezathe in het groen. Passend bij het landschap, dat wel, fraai afstekend tegen de hoge bomen erachter, maar tegelijk net zo vervreemdend als een harnas in een Amerikaanse cowboy-film.
De havezathe is het centrum van een van de ‘nieuwe landgoederen’, die er de afgelopen jaren in de provincie Overijssel zijn gekomen. Het huis mag dan de nostalgie ten top zijn, het is geen platte nostalgie, zoals je die tegenwoordig zoveel ziet. Aan alles valt op te maken dat hier met veel aandacht en vakmanschap is gebouwd, ook al valt er op de keuze voor een zo sterk historiserende aanpak van alles aan te merken.
Wat we zien, heeft echter niets te maken met architectuur. Dit huis is een bouwplaat in steen, een decor voor een film die zich afspeelt in een andere tijd. Ooit, in een grijs verleden, had ook Bentelo een eigen havezathe. Die is, met dit megalomane bouwwerk, op een andere plek in ere hersteld. Er is dus weer hoop voor het dorp. Mocht het toch nog eens genoeg krijgen van de in de Hof van Twente, dan kan Bentelo altijd nog een graafschap worden.