Wordt het niet eens tijd dat Dauwpop, popfestival te Hellendoorn sedert 1995, totaal uitverkocht raakt?

De vraag stellen is hem beantwoorden. Dauwpop verdient het de laatste, grote stap te maken richting ‘vol is vol’. Aan de programmering kan, mag en zal het dit jaar niet liggen. Een uitgekiende mix van hard, zacht, humor, ernst, boogie en de rest. Een programma zo sterk dat de bands op de podia ook rustig in andere volgorde hadden kunnen spelen.Krystl, Jacqueline Govaert, Racoon, Triggerfinger, Baseballs, The Cult. Gooi een dobbelsteen en bepaal zo de volgorde. Geldt ook voor de Surprise Stage. Levellers vroeg, Go Back to The Zoo. Het kan, maar het kan ook net zo goed andersom. De boodschap is duidelijk: wees op tijd, dít Dauwpop heeft de hele dag hetzelfde hoge niveau.

Aan keuzes maken ontkom je als festivalganger niet. Harde keuzes soms, tussen hard en prachtig en zacht en prachtig. Iemand heeft bedacht Tim Knol drie kwartier lang te laten overlappen met Triggerfinger. Drie kwartier lang werelddominantie over Dauwpop van het Excelsior-label, maar helemaal optimaal is het niet. Maar als je het goed wilt doen, moet je van dit Dauwpop alle acts na elkaar laten spelen.