Met op het ene podium Go Back To The Zoo en op het andere The Cult sloot Dauwpop gisteravond een van haar succesvol­ste edities af. Met name de laatste was daar de­bet aan. Zoals zanger Ian Astbury al aankondigde, volgde de headli­ner niet de route der platgetreden paden. Naast She Sells Sanctuary en Sweet Soul Sister, was er ruim­te voor obscure uitstapjes. De be­zwerende set van een uitstekend in vorm zijnde hoofdact was het hoogtepunt van het door 12.500 mensen bezochte festival.

Door Erik Krebbers
Hoe anders was de sfeer aan het eind van de ochtend, toen Dauw­pop haar toegangspoorten open­de. Altijd vermakelijk om te zien hoe een festival ontwaakt. Op het kolossale hoofdpodium probeerde het nieuwe talent Krystl er het bes­te van te maken. „ Zijn jullie al wak­ker genoeg om mee te zingen?” in­formeerde de blondine. Een vol­mondig „Nee!” viel haar ten deel. Ach ja, alle begin is moeilijk.

Toch waren de vier podia over het algemeen sterk bezet. Open deur­tjes werden zo veel mogelijk ver­meden, terwijl Nederlandstalige onbenullen mooi buiten de hek­ken waren gehouden. Dauwpop koos voor kwaliteit.

Vooral de wat kleinere Surprise Stage deed het wat dat betreft goed. Dazzled Kid, Tim Knol en DeWolff trokken de tent moeite­loos vol. Zij deden wat je van hen mocht verwachten, iets dat niet ge­zegd kon worden van The Level­lers. Ooit het paradepaardje van de Britse folkrock, gisteren een uit­gebluste, routineuze herenclub.

Wat een verschil met de jonge honden van The Joy Formidable. Het trio uit Wales was de grote on­bekende van het festival, maar de gruizige gitaarmuur van de platina­blonde Ritzy Bryan bracht daar in no time verandering in. Binnen drie kwartier werd de tent opgebla­zen, dankzij de beestachtig harde bas van Rhydian Daffyd en de mo­kerslagen van drummer Matt Tho­mas. De onderliggende geluidsla­gen deden de rest.

De Belgische topact Triggerfinger bewees dat het meer dan hoofdpo­dium- waardig was. Frontman Ru­ben Block, als altijd tot in de punt­jes gekleed en met de grijzende ha­ren strak in de pommade, spoot zijn geile gitaarriffs de afgeladen tent in. Een afwisselende en knap opgebouwd set zette de songs van het laatste album, All This Dancin’ Around, prominent in de etalage.

Met The Baseballs werd het toch nog even makkelijk scoren. De Duitse rockabilly trip ontpopte zich als een hooggekuifde bruilof­ten- en partijenband. Gelukkig hadden we The Cult toen nog te goed.

Foto's Lenneke Lingmont