De Amerikaanse zanger-bassist Paul Randolph vroeg een paar maar keer ‘how do you feel’. Niemand was zo eerlijk om te roepen dat het wel meeviel. Dat we het leuker hadden gevonden als het programma van voor de pauze, Till Brönner op het podium was gebleven.

Door Ton Ouwehand

Een rij of tien stoelen en daarachter staplaatsen. Zo was de Bürgerhalle vrijdagavond ingericht voor de avond getiteld 'Listen & dance. Het 22ste Jazzfest had voor het 'listen'-deel trompettist-zanger Till Brönner uitgenodigd. Een musicus die je het Europese antwoord op Chris Botti kan noemen. Een veelzijdig trompetfenomeen met een schitterende toon, een technisch beheerst speler met mooie ideeën. En daarnaast is Brönner een zanger met een quasi-vrijblijvend prettig stemgeluid. Zoals je dat bij Eef van Breen, Chet Baker, Vince Jones en Jan Wessels ook treft. Het zat stampvol bij Brönner. Terecht want de trompettist maakte er een mooi feest van. Op de plek van de aangekondigde slagwerker Wolfgang Haffner, troffen we de Nederlandse Martijn Vink. Daar had niemand problemen mee. Hij vervulde een glansrol, had geen enkel probleem om een organisch geheel te vormen met de percussionist aan de andere kant van het podium en bassist Dieter Ilg.
 Achter de toetsen ook een Nederlander die net als Vink parttime in het Metropole Orkest te vinden is: Jasper Soffers.

Bij het ‘dance’ –gedeelte na de pauze liep alles veel stroever. Jazzanova een in 1995 opgericht eigentijds dj-collectief uit Berlijn stond op het podium. Met een man achter de draaitafels, die op de opening met eigenaardig koorklankje na, voornamelijk lichte percussiewerkzaamheden stond uit te voeren. Verder bestond Jazzanova uit mannen met muziekinstrumenten. Een keyboardspeler, drummer, congaspeler, twee blazers, een gitarist van zeer bedenkelijk niveau en een bassist. Van de diensten van laatstgenoemde werd nauwelijks gebruik gemaakt. Want de Amerikaanse basgitarist zanger Paul Randolph heeft zich aan Jazzanova verbonden. Een zanger met een goede stem die een paar slagen beter bas speelt, dan de vaste bassist.
De groep kreeg de zaal niet aan het dansen. Het aantal lege stoelen groeide gestaag, maar dat was niet vanwege de danslustigen, steeds meer mensen verlieten het pand, of gingen buiten de zaal aan de bar hangen. Randolphs dappere pogingen het publiek een beetje bij de muziek te betrekken, leverde vooral kromme tenen op. Hij ging vragen wie op de hoogte was van de groep. En na geconstateerd te hebben dat het met de populariteit niet erg meeviel, ging hij van alles uitleggen. Hij sloofde zich uit, deed danspasjes alsof hij de choreograaf van The Village People was. Het mocht niet baten.