De computeranimaties van Pixar hebben de tekenfilmwereld in het voorbije decennium drastisch veranderd. Na het overweldigende succes van Toy story leek de traditionele tweedimensionale animatie ten dode opgeschreven. Pixar's partnerbedrijf Disney trok na de koeienkomedie On the range de stekker uit de 2D-divisie.
Maar het kan verkeren. De creatieve breinen van Pixar kregen in 2006 de touwtjes in handen bij Disney. Uitgerekend de regisseur van het baanbrekende Toy story, John Lasseter, besloot als nieuwe baas van de animatiedivisie dat ouderwetse 'platte' animatie nog wel degelijk een toekomst moest hebben. In zijn filosofie wordt het welslagen van een animatiefilm niet bepaald door de keuze tussen potloden of computers. Lasseter gelooft heilig in het vertellen van goede verhalen - hoe ze ook op het doek worden getoverd.
De eerste productie van Lasseters vernieuwde 2D-divisie is geregisseerd door veteranen Ron Clements en John Musker, die in 1989 de laatste volwaardige Disney-klassieker op hun naam schreven met The little mermaid. Het animatieduo maakte van De kikker en de prinses een visueel feest. Het in het New Orleans van voor de Tweede Wereldoorlog gesitueerde sprookje is gefilmd in de bekende vloeiende Disney-stijl, maar put ook inspiratie uit gestileerde jazzaffiches. De schurk-van-dienst gebruikt voodoo-kunsten, en dat geeft dan weer aanleiding tot psychedelische (en voor kleine kinderen best enge) spooktaferelen die voortborduren op de briljante dronkenschapsscène uit Walt Disney's meesterstuk Dombo.
Toch slaagt The princess and the frog er niet in om een nieuwe standaard te zetten voor 2D-animatie. Om te beginnen bevat de film - die net als alle Disney-producties in feite een musical is - te weinig memorabele liedjes. De soundtrack van Randy Newman swingt wel, maar de melodieën beklijven niet.
Ondanks Lasseters bemoeienis valt ook het verhaal een beetje tegen. Het uitgangspunt is wel grappig: een buitenlandse prins bezoekt New Orleans, maar wordt door een voodoo-tovenaar in een kikker veranderd. Hij laat zich kussen door
Tiana. De jonge vrouw is aangekleed als een prinses, maar in werkelijkheid is zij een ploeterende kelnerin die droomt van haar eigen restaurant. De magische smakkerd pakt verkeerd uit: Tiana verandert ook in een kikker. Al kibbelend reizen de twee kikkers door de moerassen van Louisiana, vergezeld door een stoet babbelende Disneydieren die hen helpt om weer mens te worden.
Tiana hopst zo lang in kikkergedaante rond dat je bijna vergeet dat zij wel mooi de eerste zwarte hoofdpersoon is in een Disney-film. Haar geïdealiseerde vader lijkt opmerkelijk veel op president Obama en haar moeder spreekt met de stem van Oprah Winfrey. Maar verder wordt dit gegeven nogal onderbelicht, net als de racistische segregatie die New Orleans destijds kenmerkte. De filmmakers romantiseren de gemeenschapszin van arme zwarten, en zetten de levenslust van de stadsbewoners zwaar aan. Die onwaarachtige achtergrond zou minder storen als de belevenissen van de twee betoverde kikkers iets minder vrijblijvend zouden voortkabbelen.
Voor film in het Nederlands gesproken klik hier.
FRITZ DE JONG
