In 1941 was The wolf man een late toevoeging aan de monstercatalogus van de Amerikaanse Universal Studio. In de periode van de zwijgende film en in de jaren dertig deed men er goede zaken met bewerkingen van literaire griezelklassiekers, waaronder Dracula en Frankenstein.

De weerwolffilm ontbeerde een literaire stamboom. Het scenario was een bont allegaartje, waarin Europese volksverhalen, bijgeloof, genreclichés en het verleden van de schrijver sporen nalieten. De naam van de Joodse nazi-vluchteling Curt Siodmak wordt prominent vermeld in de openingstitels van de herverfilming The wolfman, maar van diens symbolische verwijzingen naar de Jodenvervolging is geen spoor meer terug te vinden.

De nieuwe film speelt zich af in het negentiende eeuwse Engeland, waar de door Benicio Del Toro vertolkte acteur Lawrence Talbot terugkeert naar zijn ouderlijk huis, om de mysterieuze dood van zijn broer te onderzoeken. Raadselachtig is het sterfgeval niet voor hedendaagse toeschouwers, want het succes van de originele film baarde een flinke roedel weerwolffilms, en in de loop der jaren werden daarmee de regels van het spel vastgelegd. The wolfman wijkt daar niet van af, en koppelt elementen uit Siodmaks blauwdruk aan verwijzingen naar recentere varianten, zoals An American werewolf in London, de film waarmee grimeur Rick Baker in 1982 de eerste make-up Oscar won.

Baker tekent ook nu voor de trucages, waarbij het werk van de oorspronkelijke Universal-grimeur Jack Pierce de leidraad moet zijn geweest. Het maakt zijn nieuwe weerwolf tot een fraaie verschijning voor nostalgische cinefielen, maar het beest is minder angstaanjagend dan Bakers eerste versie. Het op klassieke leest geschoeide The wolfman hengelt dan ook opzichtig naar prestige, met een opulente vormgeving, een onheilszwangere soundtrack, en een scenario dat een eenduidig horrorthema van psychologische diepgang moet voorzien.

Aan Anthony Hopkins en Benicio Del Toro is het fraai uitspelen van een slepend vader-zoon conflict wel besteed, maar hun tragische geschiedenis krijgt minder nadruk dan de actie en monsterscènes, waarbij men ook nog even London aandoet om een geforceerde knipoog naar Bakers eerste weerwolf te kunnen maken. The wolfman kende een troebele productiegeschiedenis, en werd uiteindelijk door ambachtsman Joe Johnston naar de bioscoop geloodst. De regisseur van Jumanji en Jurassic park 3 levert een amusante film af, maar uit alles blijkt dat de inzet hoger moet zijn geweest. Zie Hopkins als vampierjager in Francis Ford Coppola's prachtige Dracula en zoek de verschillen.

BART VAN DER PUT