Het blijkt te kunnen: een romantische komedie die iets anders doet dan voor de duizendste keer clichés oplepelen. 500 days of Summer fileert humoristisch en scherpzinnig het verloop van een liefdesrelatie.

Uitmaken? Twintiger Tom (Joseph Gordon-Levitt) begrijpt er niets van dat zijn droomvrouw en grote liefde Summer (Zooey Deschanel) hun relatie na vijfhonderd dagen opblaast. Ze is de ruzies zat en bovendien gelooft ze niet in eeuwige liefde. Ruzies? Tom is verbijsterd: hoezo ruzies? Wanneer dan?

In 500 days of Summer gaat het nu eens niet om geliefden die elkaar woordloos begrijpen, maar om geliefden die hun relatie volstrekt verschillend ervaren. Het uitvergrote, maar in de kern realistische verschil, zal iedereen die een relatie heeft, herkennen. Maar er is meer dat 500 days of Summer origineel maakt, want de film is waarschijnlijk de eerste romantische komedie die vanuit het perspectief van de man kijkt.

De in liefdesverdriet zwelgende Tom blikt als voice over zappend terug op zijn vijfhonderd dagen met Summer, waarbij zijn geheugen zich niets van de chronologie aantrekt. Ook dat doet aan het echte leven denken, weet iedereen die wel eens door liefdesverdriet is gegaan. Woede, verdriet, verlangen en cynisme ("liefde betekent niets") zorgen bij Tom voor een onontwarbare kluwen.

Het is moeilijk te geloven dat 500 days of Summer is geschreven door de scenaristen Scott Neustadter en Michael H. Weber, die ook het melige Pink panther 2 neerpenden. Zo kan het dus ook als de heren even niet in formats hoeven te denken. Videoclipmaker Marc Webb maakt met het script een geslaagd speelfilmdebuut, dat als enige bezwaar heeft dat het nogal een zelfbewuste indruk maakt. De makers willen graag weten dat ze origineel en bij de tijd zijn. Dus geeft Tom Alain de Bottons De architectuur van het geluk aan Summer. Het is een klein bezwaar tegen een film die  clichés omver kegelt.

DOOR: JOS VAN DER BURG