Cultheld Dennis Hopper was in zijn carrière te zien in heel wat B-films. Misschien is het dus best toepasselijk dat de laatste rol voor zijn dood ook een B-rol was. Opmerkelijk is alleen dat die B-film een digitale animatie is, waarin Hopper zijn stem leent aan een getekende wolf. Alpha en Omega is een matig geanimeerde en fantasieloos tot 3D-productie gepromoveerde kinderfilm die absoluut niet kan tippen aan de topfilms van Pixar en DreamWorks. Toch zijn de lowbudget animaties nog tot daaraan toe. Het echte probleem van deze familiefproducties is dat zelfs de makers niet echt van hun hoofdpersonen lijken te houden. En wat moeten wij, de kijkers, er dan mee? Zonder je ook maar een moment bij de lurven te pakken volgt de synthetisch ogende film een als leider opgeleide alfa-wolf die tegen de wil van haar vader een oogje heeft op een speelse omega-hond. Na gevangen te zijn door mensen beleeft het koppel een reeks inwisselbare avonturen, die leunen op gemakzuchtige slapsticktaferelen waar alleen de jongste kijkers plezier aan zullen beleven.
Veel grappen draaien om projectielen die hardhandig in aanvaring komen met wolvenbillen. Daarnaast moet er gelachen worden om een gans die om onduidelijke redenen golf speelt, met een eend als caddy. Het maakt een wezenloze indruk. Als je deze film toevallig eens uit de goedkope dvd-bak vist maak je er vast wel een paar kids blij mee. Maar om voor dit surrogaatproduct met de hele familie het volle pond te betalen in een bioscoop, dat is toch echt te veel van het goede. Of het nou Dennis Hoppers zwanenzang is, of niet.

(Fritz de Jong)