Het Westen is een spirituele woestijn en kan veel leren van indiaanse culturen, is de strekking van de in Peru spelende speelfilm Altiplano. Het Belgisch-Amerikaanse filmduo Brosens en Woodworth imponeert met schitterende beelden, maar irriteert met een simpele wereldvisie.

"Zowel de geschiedenis als niet-westerse culturen herinneren ons er steeds aan dat rationaliteit niet de dominante benadering van het leven en de werkelijkheid kan zijn." Aldus de toelichting van Brosens en Woodworth in de persinformatie van Altiplano.

Het vat hun levensbeschouwing in een notendop samen: de rationele westerse cultuur heeft het leven gedemystificeerd met als resultaat, in de woorden van Brosens, "arrogantie, eenzaamheid en cynisme". Het is bekende New Age-kritiek, maar de stelling kan beter worden omgedraaid: overal waar irrationaliteit heerst, zijn mensen het slachtoffer van waandenkbeelden en bijgeloof.

Altiplano stelt twee vrouwenlevens tegenover elkaar. De westerse Grace (Jasmin Tabatabai) is een oorlogsfotograaf, die nadat sadisten haar in Irak dwongen om de executie van haar gids te fotograferen, in een diepe crisis verkeert. Ook in diepe ellende belandt in een berggehucht in Peru de jonge vrouw Saturnina (Magaly Solier, ook te zien in de Berlijnwinnaar The milk of sorrow), omdat haar vriend, met wie ze op het punt van trouwen staat, om het leven komt door kwikvergiftiging - het gevolg van westerse mijnexploitatie. In blinde woede keren de dorpelingen zich tegen westerse hulpverleners, wat een uitgezonden arts (Dardennes-acteur Olivier Gourmet), die de man is van Grace, het leven kost. Er valt nog een dode als Saturnina uit protest tegen de westerse uitbuiting zelfmoord pleegt. Als Grace naar Peru gaat om het dorp te zien waarin haar man is vermoord, valt haar verdriet samen met dat van de
dorpelingen over Saturnina. Westerlingen en Peruvianen kunnen in ieder geval samen rouwen.

Brosens en Woodworth bewezen eerder met hun Mongoolse speelfilm Khadak dat ze een geweldig oog hebben voor landschappen. Ook in Altiplano wordt de kijker oogverblindend mooie landschappen binnengetrokken. Dat de beelden meer zijn dan mooie plaatjes komt doordat zij de gevoelens van de personages weerspiegelen. Het probleem zit in de portrettering van het leven in het plattelandsgehucht, waar de indianen in volstrekte harmonie met elkaar leven en het kwaad uitsluitend van de boze buitenwereld komt.

Bestaan er geen dorpsconflicten in Peru? En is religie er alleen maar een bindende kracht? Altiplano pretendeert een enorme geestelijke diepgang, maar is spiritualiteit voor denkluie westerlingen.

JOS VAN DER BURG