Een film over een vervulde liefde is mooi, maar een liefdesdrama over onbereikbaar verlangen mooier. Jane Campions Bright star is een überromantische tragedie over de onvervulde liefde van de Engelse dichter John Keats en Fanny Brawne.

“Is dit verliefdheid? Het doet zo’n pijn dat ik denk dat je eraan dood  kunt gaan.” Aldus Fanny Brawne (prachtrol Abbie Cornish) , die smacht  naar John Keats (Ben Whishaw), maar nooit met hem het bed zal delen.  Dat ligt niet aan Keats, maar aan de huwelijksopvattingen in de  negentiende eeuw.

Keats, die in 1818 als een blok voor zijn achttienjarige buurmeisje  Fanny viel, was te arm om met haar te trouwen. In de woorden van  Fanny’s moeder, een weduwe met drie kinderen: “Mister Keats kan zich  geen huwelijk veroorloven.” Fanny’s onbereikbaarheid maakte Keats  wanhopig en zijn verliefdheid nam obsessieve vormen aan. Alleen de  literatuur werd er beter van, want volgens kenners behoren Keats’  liefdesbrieven aan Fanny tot de mooiste uit de wereldliteratuur.

Aan  het onvervulde liefdesverlangen kwam in 1821 een tragisch einde door  Keats’ dood door tuberculose op vijfentwintigjarige leeftijd.  Jane Campion (The piano) presenteert de historische  liefdesgeschiedenis als een intense, verpletterende romance tussen  twee mensen, die elkaar de kleren van het lijf zouden willen scheuren,  maar zijn veroordeeld tot een nauwelijks te dragen kuisheid. Het leidt  bij Keats tot zenuwinzinkingen. Fanny is even wanhopig, maar zoekt  afleiding in het societyleven, dat bij Keats (“hartsgevoelens zijn  heilig”) intense jaloezie oproept.

Campion brengt het liefdesdrama fraai in beeld, maar edelkitsch en  melodrama zijn nooit ver weg. Het smachten van de geliefden wordt de  kijker soms teveel. We geloven best dat Keats en Fanny enorm leden,  maar Keats’ obessie roept ook vragen op. Had de romanticus een  onbereikbare vrouw nodig om zijn gevoelens onder hoogspanning te  zetten? Was de kwelling een voorwaarde voor zijn dichterschap?  Campion, die ook het scenario schreef, vraagt het zich niet af, omdat  het idee van een tragische, grootse onvervulde liefde onaangetast moet  blijven. Tot de aftiteling toe, want die vermeldt dat Fanny na de dood  van Keats nog jarenlang eenzaam over de heidevelden zwierf. Onvermeld  blijft dat ze twaalf jaar na Keats’ dood trouwde en drie kinderen  kreeg. Paste dat niet in het tragische beeld?

DOOR: JOS VAN DER BURG
FOTO: OUTNOUW.CH