De makers van Couples retreat, over vier stellen in relatietherapie op een paradijselijk eiland, beweren dat ze een komedie hebben gemaakt. Sinds wanneer heet zouteloze troep een komedie?

De geschiedenis van Hollywood leert dat ieder idee een goede film kan opleveren. Het hangt af van de uitwerking. Met de pitch om vier stellen op relatietherapie te sturen kunnen filmmakers alle kanten uit, van loodzwaar Bergmanachtig drama tot hilarische komedie.

Toch knap dat de makers van Couples retreat alle verkeerde afslagen hebben genomen, met als resultaat een film die drie keer niks is. Dat is merkwaardig, omdat het script van Jon Favreau en Vince Vaughn is, die als komische acteurs toch zouden moeten weten waar in films de lach woont. In Couples retreat gaan vier bevriende stellen naar een tropisch eiland, waar ze in een therapeutisch centrum belanden, dat geleid wordt door een met een zwaar Frans accent pratende goeroe (Jean Reno in een carrièremiskleun).

Als de man zich voorstelt als een parenfluisteraar, is er nog kans op een vrolijke satire over maffe therapeuten, maar als even later een yogaleraar met vrouwen oefeningen doet die ogen als droogneuken, zit de kijker gevangen in platte seksistische humor. Leuker wordt het niet: de stellen kibbelen wat, de therapeuten roepen wat ("ik breng mijn karma op je over") en aan het einde valt iedereen elkaar in de armen. Datlaatste is voor de kijker geen happy end, want hij gunt deze vervelende narcistische personages knallende echtscheidingen. Therapeutisch advies: snel terugtrekken uit Couples retreat.

DOOR: JOS VAN DER BURG
FOTO: OUTNOW.CH