De eenzaamheid van de priemgetallen lijkt aanvankelijk meer te gaan over verwarring dan over eenzaamheid. In korte, soms zelfs ultrakorte scenes springt Savero Costanzos bewerking van de Italiaanse literatuursensatie La solitudine dei numeri primi heen en terug in de tijd. In de periode tussen de jaren tachtig en het heden maken we onder'meer kennis met een mank lopend pubermeisje dat ernstig wordt gepest door klasgenotes, een wiskundenerd die het contact met zijn leeftijdsgenoten ontloopt, een
 jongetje dat van zijn ouders moet zorgen voor zijn zwakbegaafde tweelingzusje en een klein meisje dat door een dominante vader de skipiste wordt opgeduwd, terwijl ze eigenlijk liever binnen tekenfilmpjes zou kijken.
Maar zo concreet als die opsomming klinkt is de film aanvankelijk niet eens. Langzaam maar zeker tast Costanzo de personages af, en daarna wordt pas duidelijk hoe de verschillende verhaallijnen in elkaar grijpen. De prachtig gestileerde opnamen blijken allemaal te leiden naar de wanhopige relatie tussen het door iedereen afgewezen meisje Alice en de contactgestoorde Mattia. Minstens zo belangrijk als de onhandige toenaderingspogingen tussen deze eenzame zielen is hun achtergrond. Hoe zijn deze mensen
zo getraumatiseerd geraakt dat ze niet (meer) in staat zijn tot normaal contact met de buitenwereld? In het blootleggen van die traumatiserende gebeurtenissen lijkt Constanzo soms zijn hand een beetje te overspelen. Vooral in de achtergrondgeschiedenis van Alice voert hij de spanning op als in een thriller. Wat haar dan uiteindelijk overkomt is best erg, maar toch minder dramatisch dan de spanningsopbouw je liet verwachten. Daar tegenover staat het prachtige portret van de volwassen Alice, die door de
 pijnlijk breekbaar acterende Alba Rohrwacher wordt neergezet als een anorectisch wrak. Wanneer haar hunkering naar menselijk contact uiteindelijk resulteert in een simpele aanraking krijgt dat, na alles wat er aan is voorafgegaan, een onverwacht sterke emotionele lading. Aan het eind van de film is de sfeer nog steeds vervreemdend en een tikkeltje desolaat. Maar door die ene aanraking is er ook de hoopvolle notie dat eenzaamheid beter te verdragen is met een  eenzame lotgenoot aan je zij.

(Fritz de Jong)