De Zweed Lasse Hallström ontwikkelde zich tijdens een succesvolle Hollywoodcarrière als een filmmaker die zonder gêne op de traanklieren mikt. Dat stelden we zeer op prijs in het waarlijk hartverscheurende groeipijnendrama What's eating Gilbert Grape (1993), maar het pakte recent heel wat minder uit in het eindeloos uitgesponnen hondenmelodrama Hachi.

Voor Dear John bewerkte Hallström een boek van Nicholas Spears, die in eerder verfilmde romans als The notebook en Nights in Rodanthe grossierde in tranentrekkers vol gedoemde romances, terminale ziekten, misbegrepen corrspondenties en andere misère. De combinatie van Hallström en Spears staat bij voorbaat garant voor een waar tranenfestijn.

In het begin zien we hoe de stoere, maar stille soldaat John tijdens zijn verlof valt voor de idealistische blondine Savannah. Intense kleuren, broeierige blikken en lange gesprekken aan een in warm zonlicht badend strand overtuigen de kijker ervan dat we hier getuige zijn van Ware Liefde. En eerlijk is eerlijk: de aantrekkelijke hoofdrolspelers Channing Tatum en Amanda Seyfried lijken er zelf ook in te geloven.

Hun inspanningen worden al gauw teniet gedaan doordat Sparks en Hallström de complete melodramatische trukendoos opengooien, om de romance maar zoveel mogelijk te dwarsbomen. Het begint met de aanslagen van 9/11, waarna de vaderlandslievende John bijtekent in een speciale legereenheid. Ondertussen moet John in het reine komen met zijn naar autisme neigende vader.

Als Savannah de oorlog te lang vindt duren schrijft ze de brief die overeenkomstig de filmtitel begint met "Lieve John" om te eindigen met "vaarwel". Eind slecht, al slecht? Nee hoor, want Dear John kachelt door met een serie geforceerde plotwendigen: nog meer ziekte, nog meer romantisch leed en nog meer moeilijke keuzes. En net als je denkt dat het nooit meer zal ophouden is het drama zomaar voorbij. Wat begon als een gloedvol romantisch drama gaat uit als een monumentale nachtkaars.

FRITZ DE JONG