De Duitse Oscarinzending Die Fremde, een film over eerwraak, toont de strijd van een jonge vrouw voor een onafhankelijk leven, maar heeft ook begrip voor de pijn van haar familie. ''Ze bezorgt ons niets dan pijn'', zegt de wanhopige vader (Settar Tanriogen) van twintiger Umay (overtuigende Sibil Kekilli, die de prijs voor beste actrice won op filmfestival in Berlijn) over zijn dochter, die haar man-met-losse-handen in Turkije heeft verlaten en met haar zoontje (Nizam Schiller) naar haar ouders in Berlijn is gegaan.
Umays hoop dat zij haar zullen helpen om in Duitsland een nieuw leven op te bouwen wordt snel de grond ingeboord. Ze schamen zich voor hun dochter, die door haar weglopen uit haar huwelijk door de Turkse gemeenschap in Berlijn als een ontaarde vrouw wordt gezien. En dan is er nog UmayÕs gekrenkte echtgenoot, die zijn zoontje komt opeisen.
Er zit voor Umay niets anders op dan met het jongetje onder te duiken in een opvanghuis, waarna haar ouders, en haar oudere broer, niets meer met haar te maken willen hebben. Daarna maakt Umay, die inmiddels in een restaurant werkt en naar school gaat, een noodlottige fout door de breuk te willen herstellen. Ze denkt dat haar liefde voor haar ouders het uiteindelijk zal winnen van hun traditionele opvattingen over huwelijksmoraal. Het blijkt een ijdele misvatting. Haar wanhoopspogingen om met haar ouders in contact te komen, zoals het onverwacht opduiken op het huwelijksfeest van haar zus, maken de schande alleen maar groter. Uiteindelijk ziet de vernederde familie nog maar één oplossing.
Die Fremde is het regiedebuut van de in Oostenrijk geboren Feo Aladag, die in Duitsland bekend is als (tv)actrice. Dat ze ook het scenario schreef en als producent optrad, maakt haar grote betrokkenheid bij Die Fremde duidelijk.Het resultaat is een genuanceerd portret van een familie waarin traditie en moderniteit hard op elkaar botsen. Natuurlijk voelt de kijker vooral mee met Umay, maar de film maakt ook de verscheurdheid van haar ouders voelbaar. Zij zitten klem tussen hun liefde voor hun dochter en hun opvattingen over de eer van de familie. Maar de film heeft ook zwakke plekken.Uiteindelijk laat Aladag Die Fremde alsnog eindigen in het soort melodrama dat ze tot dan toe knap wist te vermijden.

(Jos van der Burg)