Een dik boek kan een lange film opleveren. Daar is niets mis mee, zolang die film maar niet langdradig wordt. Eat Pray Love komt pas na twee uur een beetje op dreef, maar dan is het eigenlijk al te laat.

Misschien moet de recensent van te voren verklaren dat hij, voordat hij de film zag, op de hoogte was van het fenomenale succes van het boek van Elizabeth Gilbert, dat in het Nederlands Eten, Bidden, Beminnen heet, maar door de recensent voortdurend wordt onthouden als Eten, Drinken, Beminnen. Maar goed, de recensent is een man en wist dat het ging om een wereldreis van een Amerikaanse vrouw die op zoek was naar zichzelf en dat hij deze bestseller niet gelezen had. Enige vergelijking met het boek kan dus niet gemaakt worden, of het moet de constatering zijn dat een dik boek een heel lange film van twee en een half uur heeft opgeleverd.

De filmversie van literaire globetrotter Liz Gilbert wordt gespeeld door Julia Roberts, die eerst ontdekt dat ze in een liefdeloos grijs huwelijk vastzit, het geluk niet bij een jonge minnaar kan vinden en vervolgens met een aanzienlijk voorschot van haar uitgever een hinkstapsprong naar het geluk neemt in Italië, India en Bali, waar achtereenvolgens de zintuigen, de ziel en het liefdesleven worden herontdekt.Als u de film wilt opvatten als een cursus ‘herstart uw leven’ ziet u wellicht dat het eerste struikelblok zich al snel aandient: zonder uitgeversvoorschot is het nog knap lastig om een jaar jezelf te gaan zoeken op deze fraaie vijfsterrenlocaties, die in de film voor het echte leven doorgaan.

In Italië ziet ze zich al snel omringd door fotogenieke vrienden die voortdurend briljante lunches hebben met uitzicht op Toscaanse valleien. Alle Italianen praten in dat charmante Hollywood Italo-Amerikaans dat we al een tijd niet meer gehoord hebben. En ze hebben de wijsheid in pacht, met dank aan de consumptie van pure olijfolie en verse pasta.

Liz (Julia) sprokkelt een jaar lang kalenderspreuken bij elkaar, de hele wereld is haar spirituele supermarkt, voordat ze op het eiland Bali weer voor een man (Javier Bardem) valt. De film knapt er na twee tergend trage uren van op als het gewoon weer over een verliefde man en een vrouw op een eiland gaat, maar Javier komt te laat.

Ondertussen schakelt ze haar vrienden in om goede werken te verrichten. In een potsierlijke scène zien we hoe er in de Verenigde Staten cheques worden geschreven die onmiddellijk leidden tot geluk op andere werelddelen. Eten, Pinnen, Beminnen.

Mark Moorman