Encounters at the end of the world is een portret van mensen die op de rand van de wildernis wonen en daarmee meer een portret van de menselijke natuur, dan van de bedreigde natuur. „In deze film komen geen schattige pinguïns voor,” waarschuwt regisseur Werner Herzog, die zelf commentaar levert. Dat wil niet zeggen dat er geen overweldigende beelden van de natuur van Antarctica te zien zijn. Herzog werd zelf naar de Zuidpool getrokken door onderwaterbeelden die een vriend van hem maakte. En er komt zelfs een pinguïn in de film voor, maar dan een zonder richtingsgevoel, koddig, als we hier niet getuige zouden zijn van de aankondiging van een zekere dood.

Herzog spreekt een aantal mensen die in het McMurdo onderzoekscentrum wonen, een verzameling lelijke barakken en roestige containers. Deels wetenschappers, deels mensen die op de vlucht zijn voor de beschaving. Zo treft hij een vrouw die op de talentenavond zichzelf opvouwt in een koffer en een man die beweert dat hij afstamt van de Azteekse koningen omdat zijn wijs -en middelvinger even lang zijn. Hij gaat ook het veld in om met duikers en vulkanologen te spreken. Het zijn allemaal familieleden van eerdere helden van Herzog, of ze nu fictief of documentair waren. Ze zijn allemaal verwant met Werner Herzog zelf, een man die aan ‘het eind van de wereld’ de extremen van de menselijke natuur in kaart brengt.

DOOR: MARK MOORMAN
FOTO: OUTNOW.CH