In het drama Je l'aimais (Ik hield van hem) belandt een vrouw als haar man haar verlaat in het pijnmoeras van het liefdesverdriet.

Je l'aimais (naar de roman van Anna Gavalda) opent met een close-up van het gezicht van een huilende vrouw. Ze heet Chloë, heeft twee kleine kinderen en weet sinds kort dat haar man bij een andere vrouw is ingetrokken. Dat haar wereld is ingestort, is een eufemisme.

Als steun bij het incasseren van de dreun trekt ze zich met haar schoonvader Pierre en haar kinderen terug in het vakantiehuisje van de familie. In haar hoofd is het een chaos, waarin de stemmingen per minuut wisselen. Op huilbuien volgen woedeuitbarstingen en uithalen naar haar kinderen.

Ze wil haar man dolgraag spreken, maar als hij belt heeft ze zogenaamd geen tijd. Actrice Florence Loiret Caille maakt de emotionele turbulentie indringend voelbaar. Prachtig hoe Chloë in paniek raakt als haar sigaretten op zijn. Haar optreden zorgt voor het sterkste deel van de film.

Enter Pierre (Daniel Auteuil), die haar verdriet wil verzachten door op te biechten dat hij twintig jaar geleden in dezelfde situatie als zijn zoon verkeerde. Ook hij was getrouwd maar viel op een zakenreis naar Hongkong als een blok voor een tolk (Marie Josée Croze). Het leidde jarenlang tot stiekeme ontmoetingen. De onvermijdelijke keuze stelde Pierre uit tot het te laat was. ''Ik liet mijn grote liefde ontsnappen en bleef bij de vrouw die ik voor altijd had beschadigd.''

In flashbacks krijgen we het hele traject te zien: de Lost in translation-sfeer in Hongkong, die Pierre het gevoel geeft dat hij in een vervreemdend universum is beland, de blikseminslag als hij de tolk ontmoet, hun gepassioneerde seks, de onvrede met de stiekeme situatie en de ontknoping.

Het is duidelijk wat Pierre ermee wil zeggen: wil Chloë zijn overspelige zoon echt terug? Wil ze leven met een man die zijn hart aan iemand anders heeft gegeven? Is leven met hem die pijn waard? Je l'aimais, de derde film van actrice en regisseuse Zabou Breitman, dist het dilemma in een kil winters landschap fraai, maar ook voorspelbaar op.

De film valt in de categorie beschaafd Frans liefdesdrama, waarin alle eindjes netjes aan elkaar worden geknoopt. We missen rauwe rafelranden en intensiteit. Dat geldt ook voor het spel van Marie Josée Croze en Daniel Auteuil: we hebben liefdespassie wel eens heftiger van het doek zien spatten.

JOS VAN DER BURG