Noem het gebrek aan lef: de makers van The Joneses ruilen een perfect satirisch gegeven in voor moralistisch melodrama.

Als het waar is dat de beste satire dicht bij de werkelijkheid ligt, is het uitgangspunt van The Joneses briljant. Het regiedebuut van Derrick Borte is gebaseerd op het gegeven dat we even mooie spullen willen hebben als onze buren.

Een marketingbedrijf stelt een leuk modelgezin (vader, moeder, twee tieners) samen, vestigt het in een chique buitenwijk, waarna het 'gezin' de nieuwe buren en kennissen moet imponeren met nieuwe spullen, zodat zij die gaan kopen. Hoe meer mobiele telefoons, hippe drankjes en supersonisch keukengerei in de buurt worden verkocht, hoe meer het modelgezin verdient. Dat de vier geen echt gezin vormen, maar gecast zijn als gezin, blijft uiteraard verborgen.

Het inspelen op afgunst werkt en de verkoopcijfers stijgen spectaculair. Tot dan is de film een even geestige als grimmige satire op geraffineerd marketingcynisme en consumptiedwang, maar dat mag niet duren.

Vooral de vader krijgt last van zijn geweten. Helemaal als een financieel in het nauw gedreven buurman een dramatische stap zet. Als hij ook nog eens verliefd wordt op de vrouw die als zijn vrouw is gecast is het wachten op het moralistische einde: leve het echte gezinsleven, weg met het cynische bedrijfsleven. Dat The Joneses toch de moeite waard is, is te danken aan Demi Moore als ijskoude sexy carrièrebitch met een dun laagje charme, en David Duchovny (The X files) als de relaxte levensgenieter, die zijn schaapjes op het droge heeft.

JOS VAN DER BURG