Komt een film bij de criticus:"Ze zeggen dat mijn regisseur onervaren is. Moet ik me zorgen maken?"

Nee hoor, voormalig acteur en succesvol televisieproducent Reinout Oerlemans omringde zich voor u, zijn regiedebuut, met ervaren krachten uit de Nederlandse filmwereld. Het camerawerk, de lokaties en de verdere aankleding zien er dan ook uitstekend uit. Een beetje gelikt, dat wel. Maar wat verwacht u anders van een film die zich afspeelt in de Amsterdamse reclamewereld van voor de kredietcrisis? In elk geval zette Oerlemans uw hoofdrolspelers Barry Atsma en Carice van Houten aan tot onbevangen en onbevreesd acteerwerk. Ik denk dat de regisseur wist wat hij deed, toen hij u maakte.

"Maar de hoofdredacteur van Elle heeft op televisie gezegd dat mijn hoofdpersoon niet deugt..."
Wat zal ik eens zeggen. Hoofdpersoon Stijn is een succesvolle marketingjongen die van zijn echtgenote Carmen houdt, maar toch voortdurend naast de pot piest. Als zijn echtgenote borstkanker krijgt staat hij haar terzijde, maar tegelijkertijd begint hij een affaire met een glamoureuze dame. Zo gaat het ook in het boek waarop u gebaseerd bent, maar dat ik eerlijk gezegd niet gelezen heb. Het gedrag van de naar schrijver Kluun gemodelleerde Stijn is niet echt fatsoenlijk. Toch doet hij ook niet weer zulke afschuwelijke dingen. Hij heeft seks in het toilet van een disco. In een wanhopige bui rijdt hij een hele rij buitenspiegeltjes van geparkeerde auto's af. Tsja. Als je bedenkt dat het meest dramatische moment uit de film bestaat uit Carmens vergiffenis van Stijns zonden, dan valt het allemaal best mee. Stijn was wellicht een tragischere figuur geweest wanneer zijn gedrag extremer en onverklaarbaarder was geweest.

En ben ik daardoor slechter af, als film?
Dat is maar hoe je het bekijkt. Carmen heeft bij voorbaat de sympathie van de kijker omdat zij het slachtoffer is van huwelijksbedrog én een terminale ziekte. Zij zorgt voor het melodrama en de tranentrekkende momenten. Maar omdat Stijn in de meeste scenes zit mocht ook hij kennelijk niet al te onsympathiek overkomen. Door zijn hufterigheid in toom te houden en zijn jongensachtige charme te benadrukken houdt de kijker het uw hele speelduur makkelijk met hem uit. Echt heel boeiend wordt hij daardoor jammer genoeg niet. Bovendien horen we Stijn steeds als verteller uitleggen wat hij uitvrat en waarom hij dat deed. Daardoor blijft er weinig te raden over.

Maar verder is niets mis met mij?
Al met al bent u zeker geen slechte film. Bij vlagen, als een vlotte montage toont hoe Stijn zich onderdompelt in een uitgaansroes, bent u zelfs behoorlijk meeslepend. Het gevaar van oppervlakkigheid ligt echter steeds op de loer. Maar ik voorspel dat u daar geen moment onder zult lijden: net als uw literaire voorbeeld is de kans groot dat u de kassa's de komende weken luid zult laten rinkelen.

DOOR: FRITZ DE JONG