Lang en gelukkig van Pieter Kramer, naar het gelijknamige toneelstuk van Don Duyns voor het Ro Theater, kreeg op het afgelopen Nederlands Filmfestival drie Gouden Kalveren. Als vrolijkste film van de competitie verdiende het de publieksprijs; de cast kreeg in zijn geheel de Speciale Juryprijs en het production design van Vincent de Pater kreeg ook een Kalf.

Het decor van De Pater onderstreepte de herkomst van Lang en gelukkig als theaterstuk. Het decor zag er als een decor uit; het bos waar een groot deel van de handeling plaatsvindt, is nadrukkelijk handgeschilderd en van triplex.

Pieter Kramer (Theo & Thea en Ja zuster Nee zuster, maar ook regisseur bij het RO theater) maakt de stap van het toneel naar het filmdoek door in de openingsscène te suggereren dat we ons in het brein van een verwarde bejaarde vrouw bevinden, die een muurschildering inloopt en daar verdwaalt in een soort absurde mix van Roodkapje vs Assepoester.

De gebroeders Grimm zouden zich in hun graf omdraaien als ze zien hoe Roodkapje op de wolf valt en hoe de prins uit het Assepoesterverhaal er uiteindelijk met zijn kamerheer vandoor gaat.

De acteurs hebben ongelofelijke lol in hun vele dubbelrollen, waarbij Alex Klaassen als wolf en boze stiefdochter en Sylvia Poorta als Roodkapje en koningin eruit springen. En Arjan Ederveen als stiefmoeder Irma Zonderboezem (schiet u hierbij in de lach, dan zit u helemaal goed bij deze film) schiet natuurlijk helemaal uit de bocht.

Klaassen schreef een aantal liedteksten die worden gezongen op de wijs van bekende nummers. Je kunt je alles bij het toneelstuk voorstellen, de stemming die naar de zaal overslaat, de vette knipogen (heel vet: de stiefdochters heten Paris en Hilton) die achter in de zaal nog aankomen en de liedjes die kunnen worden meegehumd.

Als film werkt dit allemaal minder, overigens. Het is een gevalletje van 'Je had erbij moeten zijn'. (MARK MOORMAN)