Toen de Zweedse romanverfilming Let the right one in anderhalf jaar geleden in Nederland werd uitgebracht, stond de Amerikaanse bewerking al in de steigers. De snelheid waarmee de Amerikanen zich op het meesterwerk van regisseur Tomas Alfredson stortten stemde cynisch.
Sinds de eeuwwisseling herkauwde Hollywood een onafzienbare reeks oude Amerikaanse en recente Aziatische horrorfilms. De Zweedse vampierfilm behoorde tot een handvol volstrekt originele hoogtepunten in een decennium vol magere herverfilmingen.
Dat laatste wordt deels door de makers van Let me in onderschreven. Net als bij de bewerkte Aziatische films spraken de producenten de wens uit om een geweldig verhaal naar een Amerikaans publiek te brengen dat buitenlandse films links laat liggen. Of ze daarin geslaagd zijn valt te betwijfelen, want Let me in trok in de Verenigde Staten weinig publiek. En dat is onterecht, want wie de film onbevangen bekijkt ziet een van de sterkste Amerikaanse horrorfilms van de laatste jaren. Het kan verkeren.
De film verhaalt over de gepeste twaalfjarige Owen, die in het besneeuwde Los Alamos anno 1983 gefascineerd raakt door zijn nieuwe buurmeisje Abby. Haar komst valt samen met een reeks brute moorden, en dat is geen toeval. Het meisje is een vampier, en net als Owen een buitenstaander, die hem zal leren om voor zichzelf op te komen.
In zijn bewerking van het boek en het eerste filmscenario van John Ajvide Lindqvist schrapte schrijver en regisseur Matt Reeves een aantal grillige bijzaken, om de onheilszwangere kalverliefde meer naar de voorgrond te halen. De ingrepen maken de film minder subversief en intrigerend dan de Zweedse versie, die voor de stijl en fotografie van Let me in onmiskenbaar als blauwdruk diende.
Ook deze film benut focusverlegging om de kijker visueel aan Owen te binden, en slaagt daar zo goed in dat diens lot niemand onberoerd zal laten. Het jochie is in de vertolking van Kodi Smith McPhee (The road) opnieuw een bleekneusje, maar heeft nu ravenzwart haar, terwijl Chloe Grace Moretz (Kick-ass) als vampiermeisje donkerblond is geworden. Belangrijker is dat de uitstekende jonge acteurs genoeg op elkaar lijken om broer en zus te kunnen zijn, en dat is geen verbetering.
Reeves doet veel goed in zijn ontroerende film, maar de belangrijkste keuzes zijn gebaseerd op de uitzonderlijke kwaliteiten van de voorganger en niet op een afwijkende eigen visie op de roman. Met zijn vorige film Cloverfield deed Reeves het tegenovergestelde: hij gaf een frisse nieuwe draai aan het Japanse genre van de reuzenmonsterfilm.
Door de Zweden in hoofdlijnen te volgen zet de regisseur opnieuw een sterke genrefilm op zijn naam, maar Let the right one in was nog beter, waardoor het bestaansrecht van de Amerikaanse versie onverminderd betwist kan worden.

(Bart van der Put)