Sex sells, maar misschien niet langer in Hollywood. In Love & other drugs gaan Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway, die eerder een stel waren in Brokeback mountain, vaak uit de kleren voor een vrijpartij, maar toch valt het succes van de film in Amerika tegen. De tijd dat de combinatie film en (half)naakte filmsterren kassa betekende, lijkt in het internettijdperk definitief voorbij. Hollywood zal iets nieuws moeten verzinnen. Love & other drugs voert in 1996 de dertiger en obsessieve vrouwenversierder Jamie
 op, die als verkoper in een elektronicazaak wordt ontslagen als hij in het magazijn de vriendin van de chef neukt.
Hij vindt een nieuwe baan als artsenbezoeker bij het farmaceutische bedrijf Pfizer (dat werkelijk bestaat). Hij moet ervoor zorgen dat artsen pati'nten antidepressiepillen van dit bedrijf voorschrijven. De concurrentie met andere medicijnconcerns is moordend, maar het leven lacht Jamie toe als Pfizer viagra op de markt brengt.
De gladde praatjesmaker wordt door artsen niet meer afgepoeierd, maar even enthousiast ontvangen als drugsdealers door junkies. Jamie stevent af op een toppositie bij Pfizer, maar staat voor een dilemma als hij echt iets voelt voor één van zijn veroveringen. Ze heet Maggie, doet iets artistiekerigs met polaroids (lees: ze heeft een vrijgevochten geest) en is mooi en scherpzinnig. Minder fijn is dat ze Parkinson heeft. Nog niet hevig, maar de vooruitzichten zijn somber. Plotseling bevinden we ons in een
 serieus melodrama, waarin de grappen over seks en viagra  misplaatst zijn.
Love & other drugs zwalkt tussen melodrama en (romantische) komedie, maar lijdt ook onder een verkeerde regisseurskeuze. Edward Zwick is een goede actieregisseur (Courage under fire, Blood diamond), maar kan duidelijk niet uit de voeten met (melo)dramtisch materiaal. Ang Lee zou van Love & other drugs misschien een gevoelige tearjerker hebben weten te maken, maar Zwick blijft steken aan de oppervlakte.

(Jos van der Burg)