De Britse gonzojournalist Louis Theroux maakte enkele jaren geleden een fraai portret van een bordeel in de woestijn van Nevada. Zijn afwisselend komische en tragische portretten van de werkende meisjes, hun klanten en hun zorgzame werkgevers boden de kijker alles wat de speelfilm Love ranch ontbeert.
De productie van Hollywoodveteraan Taylor Hackford (Dolores Claiborne, Ray) draait om het echtpaar Joe en Sally Conforte, dat in de jaren 70 de eerste legale hoerenkast in Nevada exploiteerde. In de film heet het stel Grace en Charlie Bontempo, en worden ze gespeeld door Hackfords echtgenote, de onvolprezen Helen Mirren, en de in morsige types gespecialiseerde Joe Pesci. Helaas kan de inzet van beide acteerkanonnen de tekortkomingen van het scenario niet verdoezelen. Centraal staan de relatietrubbels die ontstaan als ritselaar Charlie zijn vrouw in het kader van een schimmige constructie tot manager benoemt van een jonge Argentijnse bokser (Sergio Peris-Mencheta), die al snel de minnaar wordt van Grace. Tegen de achtergrond van het opmerkelijk saaie en kuise bordeel dat de Bontempo's runnen beleeft Grace haar seksuele ontwaken, tot grote woede van de kort aangebonden Charlie.
De voorspelbare driehoeksrelatie is uitgewerkt in tenenkrommende soapdialogen. Ernstige ziektes en ongeloofwaardige achtergrondgeschiedenissen doen de film definitief afglijden naar het niveau van melig melodrama.

(Fritz de Jong)