Het beoogde hoogtepunt van Little Fockers wordt bereikt als Ben Stiller een injectienaald in de piemel van Robert De Niro steekt, omdat deze gesnoept heeft van erectiepillen. Robert De Niro: vertolker van de meest memorabele filmpersonages uit de jaren zeventig (Taxi driver), tachtig (Raging bull) en negentig (GoodFellas). Winnaar van zo’n dertig acteerprijzen, waaronder twee Oscars. Die Robert De Niro dus staat tegenover zijn filmschoonzoon Ben Stiller met een fikse bobbel in zijn onderbroek. Omdat een van de vier scenaristen de vage notie had dat zoiets grappig zou zijn. Net zoals de filmmakers meenden dat het dolletjes zou wezen om Stiller te laten onderkotsen door zijn zoontje, een van de opneukertjes uit de titel.
Toen waren de verse grappen op en vulden ze het scenario op met eindeloze woordspelingen op de naam van Stillers filmpersonage: Gaylord Focker. Toegegeven: zulke grappen zaten ook al volop in de voorgaande komedies Meet the parents en Meet the Fockers. Maar die films leunden daar niet allleen maar op. Zo was Meet the parents een bij vlagen hilarische klucht waarin de New-Yorkse neuroot Gaylord Focker kennis maakte met de oerconservatieve ouders van zijn geliefde Pam (Teri Polo). De ontmoeting met de aanstaande schoonouders liep uit op een aanstekelijk debacle, doordat vader en voormalig CIA-agent De Niro zich ontpopte als een onverbeterlijke controlefreak.
In het minder geslaagde, maar toch best amusante vervolg Meet the Fockers gingen Pams republikeinse kakouders op bezoek bij de liberale ouders van Focker; een door Barbra Streisand vertolkte sekstherapeute die samen met haar zweverige hippie-echtgenoot Dustin Hoffman flink op de zenuwen werkte van schoonvader-uit-de-hel De Niro. Beide films ontleenden hun komische werking aan het uitvergroten van een voor velen herkenbare situatie: de vaak ongemakkelijke eerste ontmoeting met je schoonfamilie.
Alle herkenbaarheid is in Little Fockers overboord gekieperd voor pismelige karikaturen.<NO1> Zo speelt De Niro pijnlijk gemakzuchtig in op zijn maffiafilmverleden, wanneer hij Stiller benoemt tot, jawel: The Godfocker. Een korte scène waarin De Niro komt te staan tegenover zijn tegenspeler uit Taxi driver, de onvolprezen Harvey Keitel, dient geen enkel ander doel dan het tegenover elkaar zetten van die twee sterren. Alweer vanwege zo’n vage notie dat zoiets lollig zou zijn.
Ondanks zijn cast van filmlegendes en Oscarwinnaars is Little Fockers een grote mislukking. Elke ongeïnspireerde scène maakt pijnlijk duidelijk dat niemand aan deze onderneming had meegedaan als daar niet een riante kerstbonus tegenover had gestaan.
(Fritz de Jong)
