In de jeugdfilms van Ineke Houtman hebben kids hun eigen sores. En dan moeten ze vaak ook nog de problemen van grote mensen oplossen. De maakster van het onvolprezen Polleke haalt veel overhoop in Mijn opa de bankrover. Om te beginnen is er die door Michiel Romeyn vertolkte opa Gerrit, die inderdaad een bank berooft. Stukje bij beetje toont de film hoe deze grootvader na de dood van zijn levensgezellin tot zijn daad komt. Het verhaal wordt verteld door zijn 13-jarige kleindochter Grace, het enige donkere meisje in een lelieblanke familie. Dit pittige meisje, met een overrompelende frisheid neergezet door jeugdig talent Zo' van der Kust, wil meer weten over haar Surinaamse vader. Behalve opa is er niemand in de familie die er over wil praten. Grace wil voorkomen dat de schijnbaar dementerende Gerrit door haar ouders, ooms en tantes in een tehuis wordt gestopt.

Scenarist Sjoerd Kuyper laat de kruisende verhaallijnen van dat zoekende tienermeisje en haar treurende opa door een veelheid van scenes stuiteren. Houtman brengt ze in beeld in net zoveel verschillende stijlen. Zo zingen Grace en opa in een campy musicalnummertje het westernliedje waarmee Geert en echtgenote vroeger door het land trokken. Later belanden Grace en een kluwen jongere kinderen in de oldtimer van hun rijbewijsloze grootvader, voor een dolle rit door het gestileerd in beeld gebrachte Rotterdam. En passant zet opa ook nog de recreatiezaal van een tehuis op stelten. Uiteindelijk - als we weten hoe het nou precies zat met die bankroof - mondt de film uit in een oprecht emotionele ontknoping in Suriname. Met zijn wisselingen in stijl, toon en stemming is Mijn opa de bankrover een beetje een zootje. Maar wel een heel vrolijk zootje. Dat bovendien het hart op de juiste plek heeft. En uiteindelijk is dat toch wat telt.

(Fritz de Jong)