De verfilming van Stieg Larssons internationale bestseller Mannen die vrouwen haten leverde vorig jaar een spannende en fraai gestileerde thriller op. De Deense regisseur Niels Arden Oplev moest flink snijden in Larssons vuistdikke pil, maar hij nam gelukkig wel de tijd om de vrouwelijke hoofdpersoon Lisbeth Salander goed neer te zetten.

In de intense naar binnen gekeerde vertolking van Noomi Rapace was Lisbeth een nukkige biseksuele hacker, die halsstarrig weigerde het slachtoffer te worden van enkele akelige kerels die haar het leven zuur maakten. Ook van de kritische journalist Mikael Blomkwist (Michael Nyqvist) wist Oplev een geloofwaardig karakter te maken. Juist doordat Salander en Blomkwist uit de verf kwamen als mensen van vlees en bloed, kon je als kijker accepteren dat beiden zich in de ontknoping van de film nogal onbekookt in de nesten werkten. Sommige liefhebbers van Larssons boek misten in de film de kritiek op de verstikkende Zweedse verzorgingsmaatschappij, de uitgebreide perikelen rond Blomkwists tijdschrift Millennium en zijn buitenechtelijke affaire met zijn uitgeefster Erika Berger (Lena Endre). Dat werd ruimschoots goed gemaakt in Oplevs drie uur durende televisiebewerking, die meer karakteruitdieping en couleur locale bood.

De twee laatste delen van Larssons Millennium-trilogie zijn nu ook bewerkt tot een televisieserie, die in twee delen de bioscopen bereikt. Het contrast met Oplevs film en de tv-versie is echter groot. Dat de productie minder stijlvol oogt, is nog tot daaraan toe, en ook het weinig subtiele eind van Millennium 2 nemen we voor lief, in de wetenschap dat het slotdeel al in maart te zien is.

Minder overkomelijk is het scenario, dat alles opoffert aan het zo effectief mogelijk doorjassen van de thrillerplot. Rechters, politiemensen, Hell's Angels, en zelfs onze helden Salander en Blomkwist krijgen uitsluitend functionele zinnetjes in de mond gelegd die de kijker moeten begeleiden van het ene naar het andere plotpunt. De onwaarschijnlijke verhaalwendingen die je in de eerste film nog voor zoete koek slikt, roepen in de loop van het slotstuk steeds meer vragen op.

Desondanks blijf je toch kijken. Dat is in de eerste plaats te danken aan Larssons plot die - ondanks de gesignaleerde ongerijmdheden - wel volop spanning en sensatie biedt.

In De vrouw die met vuur speelde krijgt Salander een driedubbele moord in haar punklaarzen geschoven, terwijl Blomkwist op het spoor is van dubieuze vrouwenhandelaren. Wat de film aan diepte en context ontbeert, wordt ruimschoots goedgemaakt door de charismatische Noomi Rapace, die volstrekt vanzelfsprekend verandert van een boze beschadigde vrouw in een stoer om zich heen meppende superheldin, die niet zou misstaan in een actieklassieker als The Terminator.

FRITZ DE JONG