Als Guy Maddin een documentaire aankondigt, staat één ding bij voorbaat vast: dat wordt nooit een echte documentaire.

De eigenzinnige Canadese cineast werd bekend met duizelingwekkende staaltjes surrealisme, waarin het lijkt alsof de wereld na de uitvinding van de geluidsfilm stil is blijven staan. Typerend is The heart of the world (2000), de zes minuten durende wervelstorm die voor veel filmliefhebbers de eerste kennismaking vormde met Maddins talent, en die nu als voorprogramma dient voor de 'docufantasie' My Winnipeg.

In ruim 650 virtuoos gemonteerde shots, en in een krakerige stijl die teruggrijpt op de allervroegste sf-films en propagandamateriaal uit de Sovjet-Unie, zien we hoe een jonge wetenschapper tracht te voorkomen dat de wereld zal bezwijken aan een hartaanval, terwijl ze verzeild raakt in een tragische driehoeksrelatie.

In het dertien keer zo lang durende My Winnipeg strooit Maddin net zo onvermoeibaar met archaïsche stijlcitaten, freudiaanse verwijzingen, bizarre associaties en krankzinnige theorieën. Het levert een afmattende, maar fascinerende verkenningstocht op naar de wortels van Maddins geboortestad Winnipeg, de 'stad met tien keer zoveel slaapwandelaars als alle ander steden ter wereld'.

Met behulp van zijn dominante moeder (de vroegere pinup en b-film-vedette Ann Savage) 'reconstrueert' Maddin sleutelscènes uit zijn jeugd, terwijl hij in voice-over mijmert over zijn noodzakelijke vertrek uit de altijd met sneeuw bedekte industriestad 'in het hart van het hart van het continent'. Indiaanse mythen, archiefbeelden, seksueel beladen herinneringen aan een zwembad met drie verdiepingen en een venijnige uithaal naar incompetente stadsbestuurders die een antiek ijshockeystadion slopen, smelten samen tot een hallucinogene en onvergetelijke droom over een mythische stad - die nooit bestaan heeft, behalve dan in de wonderlijke wereld van Guy Maddin.

FRITZ DE JONG