Is bergbeklimmen een sport of verkapt doodsverlangen? In het op feiten gebaseerde Nordwand gaan twee Duitsers en twee Oostenrijkers in 1936 in Zwitserland de onmogelijke strijd met de moeilijke noordwand van de Eiger aan. Er is een relatief makkelijke en een moeilijke manier om de Eiger te beklimmen: al in 1858 haalden klimmers via de westkant van de berg de top, maar een succesvolle beklimming via de noordwand lukte pas tachtig jaar en tientallen omgekomen klimmers later. Het bezorgde de noordwand de bijnaam moordwand. Een van de mislukte pogingen was in de zomer van 1936, toen twee Duitsers en twee Oostenrijkers de berg te lijf gingen. Het Hitlerregime zag de propagandawaarde en de gebeurtenis werd een mediaspektakel.

Politiek, media en de klimsport komen niet helemaal gelukkig samen in Nordwand van de Duitse regisseur Philipp Stölzl. De film concentreert zich op de Duitse klimmers Toni (Benno Fürmann) en Andreas (Florian Lukas), van wie Toni helemaal geen zin heeft om de Eiger te gaan beklimmen. Maar zijn ex-vriendin Luise (de altijd uitstekende Johanna Wokalek), een fotojournaliste, haalt hem op verzoek van een redacteur, die een spectaculair verhaal voor zich ziet, over om toch te gaan. De redacteur staat symbool voor de journalist als cynische sensatiezoeker. Het lot van de klimmers interesseert hem geen zier. <NO1>“Je hebt een glorieuze triomf nodig of een verschrikkelijke tragedie. In een onspectaculaire terugtocht is niemand geïnteresseerd.” Hij wordt op zijn wenken bediend als het weer na een paar dagen omslaat en de klimmers aan een barre terugtocht beginnen. De beelden van de in een sneeuwstorm om hun leven vechtende mannen is het sterkste deel van de film.

De gruwelijke kou, de bevroren ledematen en de doodsmakken veranderen Nordwand in een horrorfilm. Uit spijt dat ze Toni overhaalde om aan de klim te beginnen, stelt de fotojournaliste alles in het werk om een reddingsoperatie te organiseren. Veel steun krijgt ze niet. Hadden de klimmers maar niet aan het gevaarlijke avontuur moeten beginnen, is de heersende opvatting. Als er toch een reddingsoperatie op gang komt, lijkt dat bij voorbaat een hopeloze onderneming.

Het is jammer dat de makers van Nordwand er niet voor kozen om zich alleen op de klimmers te concentreren. Het liefdesverhaaltje van de fotojournaliste is er met de haren bijgesleept. Dat geldt in mindere mate voor de mediakritiek, die overigens nogal karikaturaal is. Wat beklijft zijn de gruwelbeelden op de berg. Betere antireclame voor bergbeklimmen is moeilijk denkbaar. (JOS VAN DER BURG)