De absurdistische, droogkomische roadmovie lijkt een Scandinavische specialiteit te zijn. In North gaat een gescheiden dertiger sneeuwscooterend en skiënd op weg naar zijn vrouw en zoontje om het goed te maken.

Simpele ziel en alcoholist Jomar (Anders Baasmo Christiansen) was ooit een groot skitalent, maar verdient na een ongeluk de kost als kaartjesverkoper bij een skilift. En hij was al ongelukkig sinds zijn vrouw het een aantal jaren geleden bij hem voor gezien hield. Jomar fleurt alleen nog op bij op tunnelrampen terugblikkende tv-programma's. Hij wordt uit zijn lethargie gewekt als hij hoort dat hij misschien een vierjarig zoontje heeft. Op naar het hoge Noorden!

Fijn dat Jomar een sneeuwscooter heeft, maar zonder sneeuwbril doolt hij al snel sneeuwblind door het witte landschap en zou het slecht met hem aflopen als op de wereld alleen maar egoïsten leefden. Jomar heeft ook niet te klagen over geluk als hij op het nippertje wegkomt uit een, door een stommiteit van hem, in brand gevlogen houten huisje.

Enfin, u heeft een idee wat voor man Jomar is. We zijn een beetje uitgekeken op dit soort onnozele mannen, die geënt zijn op het werk van Aki Kaurismäki. De films van de Fin zijn tragikomische hoogstandjes, maar die van zijn navolgers blijven meestal steken in meligheid.

Ook North, dat door de bluegrass muziek associaties oproept met de western, komt daar niet bovenuit. De 'witte western' bevat schitterende opnamen van besneeuwde landschappen, maar meeleven met een depressieve onnozelaar die in de Noorse variant van zeven sloten tegelijk loopt, lukt niet.

JOS VAN DER BURG