Als producent probeert de Franse filmmaker Luc Besson al jaren een Europees alternatief voor Amerikaanse actiefilms te ontwikkelen, en dat is een goede zaak. Met zijn nieuwe productie From Paris with love lijkt hij zich echter vooral op de Amerikaanse markt te richten.

Er komen talloze clichées over Parijs en de Fransen voorbij en de plot suggereert dat de terreurbestrijding in Europa het meest gebaat is bij een hardhandige Amerikaanse interventie. Het is duidelijk dat die boodschap niet serieus genomen moet worden, maar het geeft te denken dat de Franse makers de oren naar de veronderstelde opvatting van een Amerikaans publiek laten hangen.

De film is geregisseerd door cameraman Pierre Morel, die met Besson eerder het vergelijkbare Taken maakte. In de voorganger joeg Liam Neeson als Amerikaan in Parijs op de ontvoerders van zijn dochter, nu is het John Travolta die er de boel flink op stelten zet. De film draait om een door Jonathan Rhys Meyers vertolkte Amerikaanse ambassademedewerker, die zich tot geheim agent wil opwerken en daarom aan de ingevlogen Charlie Wax wordt gekoppeld. Wax is een Amerikaanse regelneef die buiten de wet opereert, en het bekvechtende duo zal in Parijs een spoor van verwoesting trekken.

In de vertolking van een kaalgeschoren Travolta met ringbaardje behoort Wax tot de luidruchtige schelmen waar de acteur patent op heeft. Als atletische actieheld overtuigt hij minder, en daarom zijn de ongeloofwaardige knokpartijen uitbesteed aan stuntmannen, die in een hapsnap montage aan het zicht ontrokken worden. Wax is verslaafd aan cheeseburgers, zodat de makers zestien jaar na dato op Travolta's openingsmonoloog uit Pulp fiction kunnen inhaken.

De flauwe grapjes missen hun doel, maar Morel houdt het tempo hoog genoeg om dat euvel goeddeels te ondervangen.

BART VAN DER PUT