Hoe zwaar wegen principes? In Adrian Sitaru's speelfilmdebuut Picnic rijdt een stel op een lome zondagmiddag met een auto naar een meer om te picknicken. De stemming is kribbig. De man, een wiskundeleraar (Adrian Titieni), geeft hoog op van zijn ethische principes. Zo zal hij nooit sjoemelen met cijfers van leerlingen.

De vrouw (Ioana Flora) blaast ethisch minder hoog van de toren. En dan is er een doffe klap en ligt langs de kant van de weg een bewusteloze vrouw (Maria Dinulescu), die een prostituee blijkt te zijn. Wat te doen? Haar naar het ziekenhuis brengen? Kan niet, vindt de vrouw, want dan zal bekend worden dat de wiskundeleraar niet haar man, maar haar minnaar is. Ook bij de man wint opportunisme het snel van morele principes.

Ze leggen de vrouw in een bos, maar als ze onverwacht bijkomt, kunnen ze haar niet achterlaten. Ze nemen haar mee naar de picknick, waar de prostituee, die snel door heeft dat ze haar in het bos wilden achterlaten, haarscherp de zwakke plekken in hun liefdesrelatie weet te raken. Wat stelt hun liefde eigenlijk voor? Bij de relationele ruïne die de vrouw aanricht, mag de kijker raden naar haar motief.

Picnic moet het niet hebben van filmhoogstandjes, want de op video opgenomen low budget film speelt zich bijna volledig af op één plek bij het meer. Goed bedacht is de vondst om steeds vanuit het perspectief van één van de personages naar de gebeurtenissen te kijken. Het zorgt ervoor dat de kijker zich niet als een God boven de personages bevindt, maar in het strijdgewoel staat.

Picnic toont knap de onttakeling van mensen die zich moreel superieur wanen. De film is een lesje in nederigheid. Het is makkelijk om in een autostoel morele principes te verkondigen, maar wat als het eigen belang in gevaar komt?

DOOR: JOS VAN DER BURG
FOTO: OUTNOUW.CH