In de filmwereld is Oostenrijk een ander woord voor beerput. Michael Haneke (Caché) en Ulrich Seidl (Import/export) bouwden er hun oeuvre op. Ook de uitstekende Oostenrijkse psychothriller Revanche drijft op walging over de samenleving, die seksuele exploitatie van vrouwen toestaat.

Liefde in een bordeel? Misschien een cliché, maar zo raar is het niet dat pooierhulp Alex (sterke rol van de tv-acteur Johannes Krisch) verliefd wordt op de innemende Oekraïense hoer Tamara (Irina Potapenko), die ongetwijfeld andere dromen had toen ze naar Wenen kwam dan vernederd te worden in een bordeel. Met de overmoed van een stapelverliefde man beraamt Alex in een dorp een bankoverval, waarna hij en zijn geliefde er vandoor zullen gaan. Tamara is bang, maar natuurlijk weet  Alex zeker dat er niets mis kan gaan. Natuurlijk gaat het wel mis en wordt Tamara dodelijk geraakt door een verdwaalde politiekogel.

Regisseur Götz Spielmann, die ook het scenario schreef, tilt Revanche ver uit boven een standaardthriller door de nadruk te leggen op de psychologische verwikkelingen. Tamara's dood leidt ertoe dat de levens van een aantal personages elkaar kruisen. Alex duikt onder bij zijn opa (Johannes Thanheiser), een weduwenaar en een kleine boer, die anders dan hij in harmonie met zichzelf leeft. De oude accordeonspelende man mist zijn vrouw en is alleen, maar niet eenzaam.

Met de schets van het huwelijk van de politieagent die het dodelijke schot loste zijn we op vertrouwd Haneke- en Seidl-terrein: mooie buitenkant, innerlijke puinhoop. De strakke kaders en het bedachtzame tempo geven de kijker de ruimte om een eigen oordeel over de personages te vellen. Indringende film, die het tot Oscarnominatie bracht.

JOS VAN DER BURG